شرح و تفسير گناه رضايت !
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه اشاره به نكتهء مهمى مىكند كه در سرنوشت افراد و امتها تأثير قابل توجهى دارد . مىفرمايد : « آن كس كه به كار جمعيتى راضى باشد همچون كسى است كه در آن كار با آنها شركت نموده ( منتها ) آن كس كه در انجام كار باطل دخالت دارد دو گناه مىكند : گناه عمل و گناه رضايت به آن ( ولى شخصى كه بيرون از دايرهء عمل است و به آن راضى است تنها مرتكب يك گناه مىشود و آن گناه رضايت است ) » ؛
( الرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ .
وَعَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ : إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ ، وَإِثْمُ الرِّضَى بِهِ )
. ممكن است در به دو نظر چنين تصور شود كه اگر كسى گناهى را مرتكب نشود و هيچگونه دخالتى حتى در اعانت و يارى گنهكاران در آن نداشته باشد چرا رضايت قلبى به آن گناه او را هم شريك گناه سازد ؟
دليل آن با دقت روشن مىشود و آن اينكه هنگامى كه رضايت به كارهاى خلاف ديگران در قلب انسان جايگزين شد تدريجاً در اقوال و افعال او خود را نشان مىدهد ، زيرا نمىشود انسان به چيزى محبت داشته باشد و در اعمال و اقوالش ظاهر نگردد .
اضافه بر اين كسى كه به اعمال خلاف ديگران راضى مىشود هرگز به وظيفهء امر به معروف و نهى از منكر عمل نخواهد كرد ، زيرا آن عمل را دوست دارد و به