154 و قال عليه السلام الرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ . وَعَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ : إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ ، وَإِثْمُ الرِّضَى بِهِ .
امام عليه السلام فرمود :
آن كس كه به كار جمعيتى راضى باشد همچون كسى است كه در آن كار با آنها شركت كرده ( منتها ) آن كس كه در انجام كار باطل دخالت دارد دو گناه مىكند : گناه عمل و گناه رضايت به آن ( ولى شخصى كه بيرون از دايرهء عمل است و به آن راضى است تنها مرتكب يك گناه مىشود و آن گناه رضايت است ) . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
در كتاب مصادر نهجالبلاغه تنها مورد ديگرى كه در اسناد اين كلام حكمتآميز نقل كرده است مطلبى است كه از غرر الحكم آمدى آورده كه با آنچه مرحوم سيد رضى آورده ، تفاوت دارد و نشان مىدهد منبع ديگرى غير از نهجالبلاغه در اختيار داشته ، او چنين نقل مىكند « الرّاضي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدّاخِلِ فيهِ مَعَهُمْ . وَلِكُلِّ داخِلٍ في باطلٍ إثْمانِ : إثْمُ الرِّضا وَإثْمُ الْعَمَلِ بِهِ » . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 136 ) .