شرح و تفسير خوشا به حال آنها
اين كلام حكيمانه خواه دنبالهء كلام پيشين باشد يا كلامى مستقل ، شرح كوتاه و پرمعنايى از صفات سعادتمندان خوشبخت است كه در ضمن هشت وصف بيان شده است .
نخست مىفرمايد : « خوشا به حال كسى كه در نزد خود كوچك ( و متواضع ) است ( و در نظر مردم بزرگ و عزيز ) » ؛
( طُوبَى لِمَنْ ذَلَّ فِي نَفْسِهِ )
. امام عليه السلام نخستين وصف را همان تواضع و فروتنى ذكر كرده است ، زيرا مىدانيم تكبّر كه نقطهء مقابل آن است سرچشمهء انواع گناهان است . نخستين معصيتى كه در زمين شد تكبّر شيطان بود كه منشأ همهء بدبختىها براى خود و ديگران گرديد .
در بعضى از دعاهاى ماه مبارك رمضان همين مضمون به صورت يك دعا و درخواست از خداوند آمده است ؛ مرحوم سيد بن طاووس در دعاى روز هفدهم ماه مبارك رمضان چنين نقل مىكند :
« اللّهُمَّ لاتَكِلْني إلى نَفْسي طَرْفَةَ عَيْنٍ أبَداً . . . وَفِي نَفْسي فَذَلّلْني وَفي أعْيُنِ النّاسِ فَعَظّمْني
؛ خداوندا ! هرگز لحظهاى مرا به خودم وامگذار . . . و مرا در درون خود كوچك و متواضع كن و در نظر مردم مرا بزرگ دار » . « 1 »
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ج 1 ، ص 306 . مرحوم علّامهء مجلسى نيز آن را در بحارالانوار ، ج 95 ، ص 48 آورده است .