123 و قال عليه السلام طُوبَى لِمَنْ ذَلَّ فِي نَفْسِهِ ، وَطَابَ كَسْبُهُ ، وَصَلَحَتْ سَرِيرَتُهُ ، وَحَسُنَتْ خَلِيقَتُهُ ، وَأَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ ، وَأَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ لِسَانِهِ ، وَعَزَلَ عَنِ النَّاسِ شَرَّهُ ، وَوَسِعَتْهُ السُّنَّةُ ، وَلَمْ يُنْسَبْ إلَى الْبِدْعَةِ .
امام عليه السلام فرمود :
خوشا به حال كسى كه در نزد خود كوچك ( و متواضع ) است ( و در نظر مردم بزرگ و عزيز ) و كسى كه كسب و كار او طيّب و حلال باشد و باطنش پاك و صالح ، كسى كه اخلاق او نيكو باشد و اموال اضافى خود را در راه خدا انفاق كند و كسى كه سخنان زائد زبانش را نگه مىدارد و آزار او به مردم نمىرسد و آن كس كه سنت براى او كافى است و بدعتى از او سر نمىزند . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
همانگونه كه در اسناد حكمت 122 آورديم ، اين كلام حكمتآميز و كلام پيش ، هر دو از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نيز نقل شده است كه اميرمؤمنان على عليه السلام به مناسبت صداى خندهء بلندى كه از شخص بىخبرى شنيد آن را بيان فرمود و چنان كه خواهد آمد سيّد رضى نيز به اين نكته توجه كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 110 ) .