أَيْدِيهِمْ » ؛ ولى آنها ، بهخاطر اعمال بدى كه پيش از خود فرستادهاند ، هرگز آرزوى مرگ نخواهند كرد » . « 1 »
همچنين در آيهء بعد نيز مىفرمايد : « يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَنْ يُعَمَّرَ » ؛ ( تا آنجا ) كه هر يك از آنها آرزو دارد هزارسال عمر به او داده شود ؛ در حالى كه اين عمر طولانى او را از كيفر ( الهى ) باز نخواهد داشت » . « 2 »
9 . « ( از كسانى مباش كه ) هرگاه بيمار مىشود ( از اعمال زشت خود ) پشيمان مىگردد و اگر تندرست باشد احساس امنيت مىكند و به لهو و لعب مىپردازد » ؛
( إِنْ سَقِمَ ظَلَّ نَادِماً ، وَ إِنْ صَحَّ أَمِنَ لَاهِياً )
. آرى آنها به هنگام بيمارى چون چهرهء مرگ را در نزديكى خود مىبينند ، ندامت به آنها دست مىدهد و به فكر توبهء از گناه و جبران اعمال سابق خويش مىافتند ؛ اما همين كه از بستر بيمارى برخاسته و تندرستى به آنها باز گشت آن حالت به كلى زائل شده و خود را در هالهاى از امن و امان مىبينند و به لهو و لعب مشغول مىشوند . اين فراموشكارى سريع و تناقض در دو حال نزديك به هم نيز نشانهء سطح فكر كوتاه آنها و ضعف ايمان ايشان است .
خداوند انسان را در زندگى گرفتار مشكلات و مصائب و بيمارىها مىكند تا به آنها هشدار دهد از خواب غفلت برخيزند ؛ اما افسوس كه اين بيدارى براى بسيارى از مردم زودگذر است . هنگامى كه آن مشكلات بر طرف مىشود بلافاصله در خواب غفلت فرو مىرود .
10 . « ( از كسانى مباش كه ) به هنگام سلامت خودخواه و مغرور مىشود و به هنگام گرفتارى نااميد مىگردد » ؛
( يُعْجَبُ بِنَفْسِهِ « 3 » إِذَا عُوفِيَ ، وَيَقْنَطُ إِذَا ابْتُلِيَ )
.
هامش
( 1 ) . بقره ، آيهء 95 .
( 2 ) . بقره ، آيهء 96 .
( 3 ) . « يُعجَب بنفسه » به صيغهء مجهول است ، زيرا در لغت « أُعجِبَ بِنفسهِ » به صورت مجهول مفهومش اين است كه خودپسند و مغرور شد .