گرفته شده است كه به گفتهء « ابن منظور » در لسان العرب و « راغب » در كتاب مفردات در اصل به معناى نگهدارى چيزى در قلب است يعنى به حافظه سپردن و ياد گرفتن . سپس به هر ظرفى « وعاء » گفته شده به گونهاى كه بر معناى اصلى پيشى گرفته و هر زمان « وعاء » گفته مىشود معناى ظرفهاى معمولى به ذهن انسان سبقت مىگيرد .
اين ماده به معناى حفظ و نگهدارى نيز آمده است ، بنابراين منظور امام عليه السلام تأكيد بر اين است كه كميل اين سخنان حكيمانه و گرانقدر را حفظ كند و به ديگران نيز برساند تا نفع آن عام باشد . كميل نيز به اين دستور عمل كرد .
به هر حال ، تشبيه زيبا و پرمعناى كلام امام عليه السلام اشاره به اين است كه در مبدأ فيض الهى هيچ محدوديتى نيست و اگر استفادهء انسانها از آن مبدأ متفاوت است به سبب تفاوت ظرفيتهاى آنهاست ؛ درست به اين مىماند كه گروهى ظرفهاى مختلفى را با خود بردارند و به سوى چشمهء زلال پرآبى حركت كنند .
پيداست هر يك به اندازهء پيمانهاى كه به همراه دارد از آن چشمه آب بر مىگيرد ؛ يكى به اندازهء آشاميدن يك مرتبهء انسان و ديگرى به اندازه دفعات زياد .
به بيان ديگر ، باران فيض الهى بر صحرا و دشت و درهها و گودالها مىبارد ، هر زمينى وسعت بيشترى داشته باشد بهرهاش از آن باران بيشتر است . اين سخن اشاره به آن است كه اى كميل ! تا مىتوانى ظرفيت خود را گسترش ده .
از اين رو امام مىفرمايد : « بنا بر اين ، آنچه را به تو مىگويم حفظ كن و در خاطر خود بسپار » ؛
( فَاحْفَظْ عَنِّي مَا أَقُولُ لَكَ )
. آنگاه امام عليه السلام جامعهء انسانى را به سه گروه تقسيم مىكند كه چهارمى ندارد ، مىفرمايد : « مردم سه گروهند : علماى ربانى ، دانش طلبان در طريق نجات و احمقانِ بى سر و پا و بى هدفى كه دنبال هر صدايى مىروند و با هر بادى حركت مىكنند ؛ آنهايى كه با نور علم روشن نشدهاند و به ستون محكمى پناه
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 190
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٩٠