شرح و تفسير آثار صدقه
امام عليه السلام در اين حكمت ( حكمت هفتم ) به دو موضوع كه در زندگى مادى و معنوى او تأثير فراوان دارد اشاره كرده نخست مىفرمايد : « صدقه ( كمك به نيازمندان ) داروى شفابخشى است » ؛
( الصَّدَقَةُ دَوَاءٌ مُنْجِحٌ )
. در قرآن مجيد و در روايات اسلامى اهمّيّت و تأثير انفاق در راه خدا و صدقه بر نيازمندان به طور گسترده وارد شده است و يكى از مهمترين و مؤثرترين حسنات شمرده شده است .
تعبير به « دواء » ( دارو ) و « منجح » ( مؤثر و شفابخش ) به طور مطلق نشان مىدهد كه اين كار هم درمان كنندهء بيمارىهاى فردى و هم بيمارىهاى اجتماعى است .
صدقه به هرگونه بخشش گفته نمىشود ، بلكه بخششهايى است كه قصد قربت در آن باشد ؛ خواه واجب باشند مانند زكات يا مستحب مانند انفاق فى سبيل الله و خواه جنبهء شخصى داشته باشد مانند كمك به يتيم يا محروم يا بيمارى يا جنبهء عام داشته باشد مانند بناى بيمارستان و دارالايتام كه از آن تعبير به صدقات جاريه نيز مىشود .
اما چگونه اين صدقات داروى شفابخشى است ، بخشى از آن جنبهء حسى دارد كه با چشم خود مىبينيم ؛ بيماران محروم از اين طريق درمان مىشوند ، ايتام