107 و قال عليه السلام رُبَّ عَالِمٍ قَدْ قَتَلَهُ جَهْلُهُ ، وَعِلْمُهُ مَعَهُ لَايَنْفَعُهُ .
امام عليه السلام فرمود :
چه بسيار دانشمندى كه جهلش او را كشته ، در حالى كه علمش با اوست ؛
اما به حالش سودى نمىبخشد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
ابومخنف مورخ مشهور كه سالهاى قبل از مرحوم سيّد رضى مىزيسته در كتاب الجَمَلَ شأن ورودى براى اين گفتار حكيمانه بيان كرده است . وى مىگويد زمانى كه « طلحه » و « زبير » به همراهى « عايشه » از مدينه به سوى بصره ( براى آتشافروزى جنگ جمل ) حركت كردند امير مؤمنان على عليه السلام خطبهاى خواند و در آخر آن خطبه فرمود : « وَ إنَّهُما - يعنى طلحه و زبير - لَيَعْلَمانِ أنَّهُما مُخْطِئانِ وَ رُبَّ عالِمٍ قَدْ قَتَلَهُ جَهْلُهُ وَعِلْمُهُ مَعَهُ لا يَنْفَعُهُ ؛ اين دو مىدانند كه خطاكارند ( ولى هواپرستى بر چشم بصيرت آنها پرده افكنده ) و چه بسيار افراد دانايى كه جهلشان آنها را كشته در حالى كه علمشان با آنهاست و سودى از آن نمىبرند » در كتاب مصادر نهجالبلاغه بعد از بيان اين داستان مىافزايد : مرحوم شيخ مفيد در ارشاد نيز اين كلام حكيمانه را نقل كرده و همچنين آمدى در غررالحكم . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ص 99 ) .