105 و قال عليه السلام إِنَّاللَّهَ افْتَرَضَ عَلَيْكُمْ فَرَائِضَ ، فَلَا تُضَيِّعُوهَا ؛ وَحَدَّ لَكُمْ حُدُوداً ، فَلَا تَعْتَدُوهَا ؛ وَنَهَاكُمْعَنْ أَشْيَاءَ ، فَلَا تَنْتَهِكُوهَا ؛ وَسَكَتَ لَكُمْ عَنْ أَشْيَاءَ وَلَمْ يَدَعْهَا نِسْيَاناً ، فَلَا تَتَكَلَّفُوهَا .
امام عليه السلام فرمود :
خداوند فرايضى را بر شما واجب كرده ، آنها را ضايع نكنيد و حدود و مرزهايى براى شما تعيين كرده از آن فراتر نرويد و شما را از امورى نهى كرده است حرمت آنها را نگاه داريد و از امورى ساكت شده است نه به علّت فراموشكارى ( بلكه به جهت مصالحى كه در سكوت نسبت به آنها بوده است ) بنابراين خود را در مورد آنها به زحمت نيفكنيد ( و با سؤال و پرسش دربارهء آنها بار تكليف خود را سنگين نگردانيد ) . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
در كتاب مصادر اين كلام نورانى را از كتاب امالىِ فرزند شيخ طوسى از روايتى كه سند آن به سال 306 مىرسد از امير مؤمنان از پيغمبر اكرم نقل كرده و نيز مرحوم صدوق در كتاب من لا يحضره الفقيه و شيخ مفيد در مجالس آن را از امير مؤمنان عليه السلام و امير مؤمنان از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل فرموده و اين در حالى است كه مرحوم سيّد رضى مستقيماً آن را به على عليه السلام نسبت مىدهد . همچنين آمدى در غررالحكم آن را از على عليه السلام نقل كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 98 ) .