شرح و تفسير نوميدى چرا ؟
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانهء خود راه اميدوارى را به روى همهء گنهكاران گشوده است مىفرمايد : « در شگفتم از كسى كه نوميد مىشود در حالى كه استغفار با اوست » ؛
( عَجِبْتُ لِمَنْ يَقْنَطُ وَمَعَهُ الْاسْتِغْفَارُ )
. اشاره به اينكه خداوند درهاى توبه و استغفار را به روى بندگانش گشوده و آنها را به رحمت خود اميدوار ساخته است و فرمود : « « قُلْ يا عِبادِيَ الَّذينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ » ؛ اى بندگانى كه راه اسراف به خود را درپيش گرفتهايد و مرتكب گناهان شدهايد از رحمت خداوند مأيوس نشويد ، چرا كه او همهء گناهان ( توبه كنندگان ) را به يقين او آمرزندهء مهربان است » . « 1 »
« يَقْنَطُ » از مادهء « قُنوط » به معناى نااميدى است و مىدانيم يأس از رحمت خدا بالاترين گناهان است ، زيرا كسى كه از رحمت حق مأيوس شود از هيچ گناهى إبايى ندارد ، چون مىگويد : آب از سر من گذشته و من غرق شدهام چه يك قامت چه صد قامت . نوميدى خطرناكترين راه نفوذ شيطان در دل آدمى است كه او را آلودهء هر گونه گناه مىكند ، لذا در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم كه لقمان به فرزندش چنين مىگفت :
« خَفِ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ خِيفَةً لَوْ جِئْتَهُ بِبِرِّ الثَّقَلَيْنِ لَعَذَّبَكَ وَارْجُ
هامش
( 1 ) . زمر ، آيهء 53 .