73 و قال عليه السلام مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً فَلْيَبْدَأْ بِتَعْلِيمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِيمِ غَيْرِهِ ، وَلْيَكُنْ تَأْدِيبُهُ بِسِيرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِيبِهِ بِلِسَانِهِ ؛ وَمُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَمُؤَدِّبُهَا أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَمُؤَدِّبِهِمْ .
امام عليه السلام فرمود :
كسى كه خود را در مقام پيشوايى و امامت بر مردم قرار مىدهد بايد پيش از آنكه به تعليم ديگران مىپردازد به تعليم خويش بپردازد و بايد تأديب و تعليم او نسبت به ديگران پيش از آنكه با زبانش باشد با عمل صورت گيرد و كسى كه معلّم و ادبكنندهء خويشتن است به احترام سزاوارتر از كسى است كه معلّم و مربّى مردم است . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
در كتاب مستطرف نوشتهء « ابوالفتوح محمد بن احمد مصرى شافعى » ( معروف به خطيب ابشيهى از علماى قرن نهم ) اين سخن حكمت آميز با تفاوتهايى نقل شده و اين نشان مىدهد كه او منبعى غير از نهجالبلاغه در اختيارش بوده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 57 ) .