لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ فِي عِلَّةٍ اعْتَلَّهَا :
42 و قال عليه السلام جَعَلَ اللَّهُ مَا كَانَ مِنْ شَكْوَاكَ حَطّاً لِسَيِّئَاتِكَ ، فَإِنَّ الْمَرَضَ لَاأَجْرَ فِيهِ ، وَلَكِنَّهُ يَحُطُّ السَّيِّئَاتِ ، وَيَحُتُّهَا حَتَّ الْأَوْرَاقِ . وَإِنَّمَا الْأَجْرُ فِي الْقَوْلِ بِاللِّسَانِ ، وَالْعَمَلِ بِالْأَيْدِي وَالْأَقْدَامِ ، وَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ يُدْخِلُ بِصِدْقِ النِّيَّةِ وَالسَّرِيرَةِ الصَّالِحَةِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ الْجَنَّةَ .
امام عليه السلام هنگامى كه يكى از ياران خود را بيمار مىبيند ( ضمن احوالپرسى ) به او مىفرمايد :
« خداوند اين درد و بيمارى تو را سبب ريزش گناهانت قرار داد ، زيرا بيمارى پاداشى در آن نيست ؛ ولى گناهان را مىريزد همچون ريزش برگ درختان ، اجر و پاداش ، تنها در گفتار به زبان و عمل با دست و قدم ( و اعضا ) است و خداوند سبحان كسانى را از بندگانش كه بخواهد ( و لايق بداند ) ، به موجب صدق نيت و پاكى باطن ( نيز ) داخل بهشت مىكند . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
اين گفتار حكيمانه را نصر بن مزاحم در كتاب صفين و طبرى در تاريخ معروف خود آوردهاند . عياشى نيز در تفسير خويش با كمى تفاوت و شيخ طوسى در كتاب امالى ذكر كردهاند . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 39 ) .