شرح و تفسير برترين زهد
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه و گهربارش مىفرمايد : « برترين نوع پارسايى مخفى داشتن پارسايى است » ؛
( أَفْضَلُ الزُّهْدِ إِخْفَاءُ الزُّهْدِ )
. اين سخن اشاره به برنامهاى است كه زاهدان ريايى در آن عصر و اين عصر براى جلب قلوب مردم انتخاب مىكردند ؛ لباسهاى ساده و مندرس و گاه از كرباس و خانهاى محقر و طعامى بسيار ساده براى خود برمىگزيدند تا مردم به آنها اقبال كنند و گاه آنها را مستجاب الدعوه پندارند و از اين طريق مقامى در اجتماع پيدا كنند و يا اموالى را پنهانى گرد مىآوردند . بسيار مىشد كه زندگانى درونى و بيرونى آنها با هم بسيار متفاوت بود و با توجه به اينكه رياكارى نوعى شرك و خودپرستى است آنها گرچه ظاهرا زاهد ولى در باطن مشرك بودند و گاه سرچشمهء خطراتى براى جامعه مىشدند .
زاهد واقعى آن كس نيست كه به سراغ دنيا رفته ، ولى چون آن را به چنگ نياورده ناچار لباس زهد به خود پوشيده است . زاهد واقعى كسى است كه دنيا به سراغش آمده و او آن را نپذيرفته و زندگى زاهدانه را بر نعيم دنيا ترجيح داده است . همانگونه كه امير مؤمنان على عليه السلام در خطبهء 32 از خطب نهجالبلاغه مىفرمايد :
« وَمِنْهُمْ مَنْ أَبْعَدَهُ عَنْ طَلَبِ الْمُلْكِ ضُئُولَةُ نَفْسِهِ وَانْقِطَاعُ سَبَبِهِ فَقَصَرَتْهُ الْحَالُ عَلَى حَالِهِ فَتَحَلَّى بِاسْمِ الْقَنَاعَةِ وَتَزَيَّنَ بِلِبَاسِ أَهْلِ الزَّهَادَةِ وَلَيْسَ مِنْ ذَلِكَ فِي