مىكند نعمتى به او مىبخشد تا استغفار را فراموش كند و به كار خود ادامه دهد و اين همان چيزى است كه خداوند متعال مىفرمايد : « « سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ » بِالنِّعَمِ عِنْدَ الْمَعَاصِي ؛ ما آنها را تدريجا از آنجا كه نمىدانند ( به سوى عذاب ) مىبريم با بخشيدن نعمت به هنگام گناه » . « 1 »
در اينجا اين سؤال پيش مىآيد كه كار خداوند هدايت و بيدار ساختن است نه غافل كردن و گرفتار نمودن . در پاسخ به اين سؤال بايد به اين نكته توجه داشت كه توفيقات الهى بر اثر لياقتهاست ؛ گاه افرادى چنان مست و مغرور و سركش مىشوند كه هر گونه شايستگى هدايت را از دست مىدهند و در واقع اعمال آنهاست كه آنها را آنقدر از خدا دور كرده كه حتى لياقت هشدار ندارند ، بلكه به عكس مستحق مجازاتهاى سنگيناند .
* * *
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 452 ، ح 1 .