همنوعمان ما را گرفتار رنج سازد ؟ اگر چنين است ، چرا تنها در اوقات محنت و اندوه به درگاه او روى مىآوريم و در لحظات شادمانى و امن و راحت از او ياد نمىكنيم ؟
/ 93 آرى ، شناخت اين حقيقت نيازمند فهم و معرفت عميق به حقيقت است .
شرح آيات :
با خدا
[ 63 ] در جادهاى كه از بيابانى خشك مىگذشت ، اتوموبيل ما با اتوموبيل ديگرى تصادم كرد ، نصف شب بود و هوا ابرى ، چنان كه حتى از ستارهاى هم اندك فروغى نمىتابيد . برادرم دستش قطع شد و خونريزى شديد بود . چند نفر از ما براى بند آوردن خون تلاش مىكرديم چند نفر هم چشم به تاريكى دوخته بودند شايد اتوموبيلى از راه برسد و ما را كمك كند . ولى كارى از ما ساخته نبود ، خون بند نمىآمد ، اتوموبيلى هم در جاده پيدا نبود . نفسها را در سينهها حبس كرده بوديم و از ترس و نوميدى آهسته سخن مىگفتيم . در همان حال دلهايمان به فضاى ديگرى متوجه شد ، به عالم ديگر ، به خداى قادر متعال تا مگر مدد كند و از عالم غيب اتوموبيلى به سوى ما بفرستد و يا راهى پيش ما نهد تا مگر خونى كه از دست برادرم مىريخت پايان پذيرد .
ناگاه صدايى بلند شد ، ريسمان ، ريسمان . صداى مجروح بود كه از همراهانش يك تكه ريسمان مىخواست . ريسمان را پيدا كرديم و به او داديم زخم را از بالا محكم بست و خون بند آمد . سر بالا كرديم در پشت تپه كمى آسمان روشن شد و پس از زمانى اتوموبيلى رسيد مجروحمان را با عجله سوار كرديم و به نزديكترين مراكز سوانح رسانيديم و بحران پايان يافت .
بعدا معلوم شد كه يك خبر اشتباه سبب شده بود كه اتوموبيل امدادگران به سرعت به منطقه حركت كند و اگر آن تلفن نبود اتوموبيل به طرف ما نمىآمد .
در واقع اگر يك دست غيبى آن را به سوى ما نمىراند ، تصور كنيد كه سرنوشت ما چه