مىشد . ما خدا را در دل مىخوانديم كه اى پروردگار ما رنج ما به پايان بر ، كه اگر چنين كنى ما سپاسگزار درگاه تو خواهيم بود . از گناهان توبه مىكنيم ، به مردم ستم نمىكنيم و دارايى خود را در راه تو انفاق مىكنيم . اى پروردگار ، اى آفريدگار ، اى خدا . در آن هنگام احساس مىكرديم كه بندگانى ضعيف هستيم و خود مالك چيزى نيستيم خداى / 94 نيرومند و مهربان مالك هر چيزى است .
البته اين داستان عينا براى من اتفاق نيفتاده بود ولى به صورتهاى مختلف براى هر يك از ما اتفاق خواهد افتاد . ولى چه زود فراموشش مىكنيم . خداى تعالى در اين آيه آن را همواره فراياد ما مىدارد .
قُلْ مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ
بگو : چه كسى شما را از وحشتهاى خشكى و دريا مىرهاند ؟ » آن گاه كه زورق ماهيگيرى در كام امواج جاى مىگيرد و صيادان را جز به خداى اميدى نيست .
تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً
او را به زارى در نهان مىخوانيد . » و چون سختى به غايت رسد و مصيبت به حد نهايت به درگاه پروردگارمان مىناليم .
لَئِنْ أَنْجانا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ
كه اگر از اين مهلكه ما را برهاند ما نيز از سپاسگزاران خواهيم بود . » [ 64 ]
قُلِ اللَّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْها وَ مِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ
بگو :
خداست كه شما را از آن مهلكه و از هر اندوهى مىرهاند ، باز هم به دو شرك مىآوريد . » كارمان به جايى مىرسد كه حاضريم رهايى خود را از ورطهء مهالك به تصادف و اتفاق نسبت دهيم و به خدا نسبت ندهيم . بسا از امدادگران سپاس مىگوييم و از بيمارستان و پرستاران حتى از چاقوى جراح و لب به شكر خدا نمىگشاييم ، خدايى كه نجات دهندهء حقيقى است ، خدايى كه به هنگام شدت مصيبت و اندوه به دو توسل جسته بوديم .