/ 61
بدين گونه دردها و رنجها پردههاى گمراهى را بر مىدرند
رهنمودهايى از آيات :
در بحث پيشين آورديم كه در آيات خداوندى نقصى نيست آنچه ناقص است درك ما از آن آيات است و راهبران از آنها به حقيقت . در اين بحث ، قرآن بيان مىكند كه بشر را حالاتى متغير است . گاه مطلب را مىگيرد و با تفكر در آيات خدايى به سوى او راه مىيابد . آنچه اين توفيق را ارزانى او مىدارد يكى اين است كه در مىيابد خلل از سوى جانب خود اوست ديگر آنكه انسانى كه به پروردگارش كافر شود خطاكار است . ولى اين تغيير حالت چگونه و چه زمانى در انسان پديد مىآيد ؟
تغيير حالت انسان زمانى است كه حقيقت بىپرده در برابر او ظاهر مىشود و به هنگام مواجهه با شدائد زندگى است . در چنين حالى آدمى خداى خود را مىخواند و همهء آن شريكان پندارى را از ياد مىبرد . و اساسا حكمت اين كه انسان دستخوش بعضى شدايد مىشود اين است كه / 62 از چهرهء حقايق پرده برداشته شود و او بار ديگر به فطرت يكتاپرستى خويش بازگردد ولى بسيارى از امتهاى سلف دلهايشان سخت شده بود و ضربههاى هشدار دهندهء شدايد را در نمىيافتند . از اين رو چون آن درد و رنج پايان مىگرفت به همان عادات ناپسند خويش باز مىگشتند . در اين حال خداى تعالى آنان را براى آزمايش به نعمت و راحت مىبرد تا همهء و جدان و ايمان خود را از دست بدهند آن گاه عذاب ويرانگر در مىرسيد و رگ حياتشان را مىبريد .