چشمش را به روى حقايق مىگشايند . مثلا حكمت در احساس گرسنگى به طلب غذا برخاستن است و اين كه آن غذا را از كجا و چگونه به دست آورد . جستجو و حركت ابواب معرفت را به روى تو مىگشايد يعنى اگر انسان احساس گرسنگى نمىكرد ، بخش بزرگى از زندگى را نمىشناخت نه از كشتش خبر بود نه از آبيارى و درو ، نه از صيد و دامپرورى . هر چه بشر راه به دست آوردن غذا برايش آسانتر باشد معرفتش از زندگى كمتر است . درد و رنج سبب مىشوند كه زندگى را عميقتر از آنچه مىشناختهاى بشناسى زيرا مثلا تو نمىدانستهاى كه كبد و كليه يا حتى قلب تو در كجا هستند و چه وضعى دارند اما چون اين عضو يا آن عضو دردناك شد نه تنها به وجود چنين عضوى آگاه مىشوى بلكه به اهميت آن بيش از بيش پى مىبرى .
دلبستگى بيمار به زندگى بيشتر است و بهتر اهميت آن را احساس مىكند .
سختيها در زندگى ما نقاط ضعف انسان را مىنمايانند ، چه در يك فرد و چه در يك ملت . مثلا ملتى كه در يك پيكار شكست مىخورد به عيوب خود يعنى به نقاط ضعف خود بهتر واقف مىگردد .
به همين سبب قرآن به ما يادآور مىشود كه هدف از مبتلا شدن انسان به مشكلات همان هدف از برانگيختن رسالتها و پيامبرهاست و هدف از رسالت آگاه كردن انسان است نسبت به حقيقت مطلق عبوديت و بندگى كه آدمى با آن مىزيد ، عبوديتى كه در حقيقت صلاح آدمى و قدرت او و سرباز زدن اوست در برابر جبت و طاغوت ، و اين همان هدف از مشكلات است .
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِكَ فَأَخَذْناهُمْ بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ
هر آينه بر امتهايى كه پيش از تو بودند پيامبرانى فرستاديم و آنان را به سختيها و آفتها دچار كرديم . » و اين سختيها و آفتها ستمى بود كه از مردم به بعضى از آنان مىرسيد .
« ضراء » يا آفتها ، شدايدى است كه منبع آنها خشم طبيعت است . خداوند پس از ارسال رسولان آن امتها را گرفتار آن مىكرد / 65 زيرا ديگر اين اقوام نمىتوانستند يا نمىخواستند كه از پيامبران منتفع شوند اما هدف چه بود ؟