أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعاً الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ يُحيِي وَ يُمِيتُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ كَلِماتِهِ وَ اتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ( 158 ) وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ ( 159 )
معناى واژهها
157 [ عزّروه ] : بزرگش داشتند و احترامش نهادند .
/ 462
بار گران و زنجيرها بر گردن يهود
رهنمودهايى از آيات :
در سياق قصهء موسى قرآن حكمت آموز به رسالت حضرت محمد بن عبد اللَّه ( ص ) اشارتى دارد تا زمان حال را به گذشته ربط دهد و از حقايق تاريخى درسى ديگر بياورد حكيمانه و يهود را به پيروى دين جديد ترغيب كند . روش قرآن در استدلال روشى فطرى است يعنى از نزديكترين راهها به دلها و وجدانها ، بهره مىجويد . در اينجا نيز سخن از اين است كه اين دين جديد هم به همان ارزشهايى كه در دين موسى هست ارج مىنهد ، افزون بر اين در تورات و انجيل كه در نزد آنهاست از اين دين خبر داده ، پس ديگر انكار را چه معنى است .
در اين آيين هم چون ديگر آيينهاى الهى امر به كارهاى نيك مىكند و نهى از اعمال ناپسند . طيبات را حلال كرده و خبايث را حرام و هدف آن برداشتن بار