حرام او هستند . اما اين كه شخصى به ميل خود كسى را به رهبرى و پيشوايى خود برگزيند يا دسته و گروهى را اختيار كند و برنامههاى آن را كوركورانه متابعت نمايد ، اين چيزى است كه هرگز جايز نيست .
اگر ولايت از آن خدا باشد يا از آن كسى كه خدا دربارهء او دليل و برهانى نازل كرده يعنى حكمى داده است ، بايد فرهنگ مسلّط بر جامعه فرهنگى باشد كه او القاء مىكند زيرا فرهنگ پشتيبان استوار اين ولايت است و رواج و اشاعهء اين ميسر نمىشود مگر بعد از سكوت جاهل و عدم اشاعهء افكار باطله است . زيرا زمانى كه نادان مهر سكوت بر لب نهد مردم در پى آگاهى صحيح مىروند و از راههاى درست خود به آن خواهيد رسيد و معنى
وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ
- يا دربارهء خدا چيزهايى بگوييد كه نمىدانيد . » همين معنى است .
اما اگر دروغ بستن به خدا شيوع يابد و هر كس چيزى گويد و آن را به خدا نسبت دهد راه / 305 حق در ميان راههاى باطل از ديدهها نهان مىماند و يك سخن عالمانه به هزار سخن جاهلانه درمىآميزد . در اين صورت راهى براى وصول به حق باقى نمىماند .
محرمات اينها بودند كه هر مسلمانى بايد از آنها پرهيز كند ولى مردم گاه در تطبيق آنها با واقعيات دچار خطا مىشوند - مگر خداوند از خطا نگهدارد - و گاه شخص از برخى چيزهاى حلال هم چشم مىپوشد و تصور مىكند اين يك عمل زاهدانه است يا لذايذى را كه خدا مباح ساخته بر خود حرام مىكند اين گونه اعمال جز فريب دادن خود چيز ديگرى نيستند .
/ 306
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 34 تا 39 ]
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ ( 34 ) يا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي فَمَنِ