حرمت اسراف و ضرورت تنظيم خوردن و آشاميدن ، يكى ديگر از جنبههاى تكاملى در اسلام است . اسراف از آن رو ناپسند است ،
إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ
- كه خدا اسرافكاران را دوست نمىدارد . » / 302 اسراف گاهى تجاوز از حدود شريعت است . كسى كه گوشت خوك مىخورد يا شراب مىنوشد ، اسرافكار است و خدا او را دوست ندارد ، زيرا براى او روزى حلال به فراوانى فراهم كرده و ديگر نيازى به حرامش نيست . گاه اسراف به تجاوز از حدود عرف عام است ، مثلا كسى خانهاى بسازد و صدها ميليون تومان در آن خرج كند در حالى كه با صرف مبلغ كمترى مىتوانست براى خود مسكن و مأواى راحتى تهيه كند . يا اتوموبيلى را به دهها ميليون تومان بخرد و حال آن كه با خريد اتوموبيلى به بهاى مناسب او را بسنده مىبود . اسراف به موقعيتهاى اجتماعى يا حتى به موقعيتهاى شخصى مربوط مىشود . فقيرى كه بيش از چند تومان ندارد و آن را به خريد - مثلا - عطر و اودكلن اختصاص مىدهد ، در حالى كه زن و فرزندش نان بر سفره ندارند ، آدم اسرافكارى است ، در حالى كه اگر شخص توانگرى چنين كند اسراف به حساب نمىآيد . دولتهاى فقيرى كه به تقليد دول ثروتمند فرودگاههاى عظيم احداث مىكنند يا ميدانها و استاديومهاى ورزشى و يا سفارتخانههاى فخيم مىسازند در حالى كه هنوز براى كودكان خود مدرسهاى مناسب ندارند ، در زمرهء اسرافكاران هستند . و حال آن كه ساختن اين بناها و احداث اين تأسيسات براى دول ثروتمند اسراف به حساب نمىآيد .
آيا خداوند زينت را حرام كرده ؟
[ 32 ] اسلام زينت را بر مؤمنان حرام نكرده حتى آن را در روز قيامت خاص آنها قرار داده ، بنا بر اين چيزى كه در آخرت خاص مؤمنان است چگونه ممكن است در دنيا بر آنها حرام شده باشد ؟
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ
- بگو چه كسى