كَذلِكَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتَّى ذاقُوا بَأْسَنا قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنا إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ تَخْرُصُونَ ( 148 ) قُلْ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ فَلَوْ شاءَ لَهَداكُمْ أَجْمَعِينَ ( 149 ) قُلْ هَلُمَّ شُهَداءَكُمُ الَّذِينَ يَشْهَدُونَ أَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ هذا فَإِنْ شَهِدُوا فَلا تَشْهَدْ مَعَهُمْ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ هُمْ بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ ( 150 )
شرك ، ميان تصور و توهم
رهنمودهايى از آيات :
به هنگامى كه بشر خود را معيار حق و باطل پندارد ، نه واقع و حقيقت را هر عملى را كه انجام مىدهد آن را به عنوان حقيقتى كه خدا به آن فرمان داده تلقى مىكند و آن را صحيح مىپندارد . از اين رو مشركان اهل كتاب يا غير اهل كتاب ، شرك و تشريعاتشان را به خدا نسبت مىدهند . ولى خداى سبحان آنان را تصديق نمىكند و حتى در دنيا يعنى پيش از آن كه روز قيامت شود به عذاب و خشم خود گرفتارشان مىسازد . تا براى آنها و ديگران ثابت شود كه بر حق نبوده و نيستند . قرآن مىپرسد كه اينان چگونه مىپندارند كه افكارشان درست است ؟ آيا از روى علم يا از روى گمان .
خداست - نه من و نه تو - كسى است كه هدايت به دست اوست و او را بر هدايت مردم حجت بالغه است و او بر هدايت مردم به سوى خود قادر است . اما