خالِصَةٌ لِذُكُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلى أَزْواجِنا وَ إِنْ يَكُنْ مَيْتَةً فَهُمْ فِيهِ شُرَكاءُ سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ إِنَّهُ حَكِيمٌ عَلِيمٌ ( 139 ) قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِراءً عَلَى اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ ( 140 )
معناى واژهها
136 [ ذرأ ] : آفرينش است به گونهء اختراع و اصل آن به معناى ظهور است چنان كه گفته مىشود : « ملح ذرانى » ( نمكى كه سفيدى آن آشكار است ) و « الذرأة » به معناى ظهور پيرى است .
138 [ حجر ] : حجر الحرام .
/ 201
شرك و نمود آن در شريعت
رهنمودهايى از آيات :
خداوند عليم و حكيم ( همچنين غنى و رحيم ) ، طيبات را حرام نكرده است و حال آن كه مشركان بسيارى از چيزها را بر خود حرام كردند و به دروغ آنها را به خدا نسبت دادند . شرك ، مشركان را به كشتن فرزندانشان واداشت و اين دروغ را نيز به خدا نسبت دادند و حال آن كه جبّارانى كه بر آنان فرمان مىراندند قصدشان اين بود كه با ترغيب و تشجيع مردم به قتل فرزندان مردم را از حيث مادى و معنوى به