شرع و به اصطلاح شبهات حكميه مىپردازد و راه كشف احكام الهى را در مسائل مربوط به لشكر ، جنگ و صلح و ساير مسائل مرتبط به حكومت به او نشان مىدهد و به اصطلاح او را به اجتهاد در احكام الهى با استفاده از منابع فرا مىخواند ، زيرا حضرت چنين آمادگى را در او مىديد . مىفرمايد : « امور مهمى كه بر تو ، سنگين مىشود و در كارهاى مختلف ، مشتبه و پيچيده مىگردد به خدا و پيامبر بازگردان ( و از گفتهء آنها براى كشف احكام كمك بگير ) » ؛
( وَارْدُدْ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ مَا يُضْلِعُكَ مِنَ الْخُطُوبِ ، وَيَشْتَبِهُ عَلَيْكَ مِنَ الْأُمُورِ ) .
آنگاه به آيهء شريفه استناد مىكند و مىفرمايد : « خداوند متعال به گروهى كه دوست دارد آنها را ارشاد و راهنمايى كند چنين فرموده : اى كسانى كه ايمان آوردهايد اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيامبر ( خدا ) و پيشوايان ( معصوم ) خود را و اگر در چيزى اختلاف كرديد آن را به خدا و رسولش ارجاع دهيد ( و از آنها داورى بطلبيد ) » ؛
( فَقَدْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى لِقَوْمٍ أَحَبَّ إِرْشَادَهُمْ
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ » « 1 » ) .
سپس مىافزايد : « باز گرداندن به خدا به معناى تمسك جستن به قرآن كريم و گرفتن دستور از آيات محكمات آن است و بازگرداندن به پيامبر همان تمسك به سنّت قطعى و مورد اتفاق آن حضرت است كه اختلافى در آن نيست » ؛
( فَالرَّدُّ إِلَى اللَّهِ الْأَخْذُ بِمُحْكَمِ كِتَابِهِ ، وَالرَّدُّ إِلَى الرَّسُولِ الْأَخْذُ بِسُنَّتِهِ الْجَامِعَةِ غَيْرِ الْمُفَرِّقَةِ ) .
تعبير به
« ما يُضْلِعُكَ »
با توجّه به اينكه « ضَلْع » ؛ ( بر وزن منع ) در اصل به معناى بار سنگينى است كه گاه انسان را به اينسو و آنسو مايل مىكند ، اشاره به اين است كه هر حكم مشكل و پيچيدهاى پيش آمد بايد از طريق مراجعه به كتاب و سنّت حل شود .
هامش
( 1 ) . نساء ، آيهء 59 .