ولى بعضى از مفسّران اخير كه روشنبينى بيشترى دارند مانند نويسندگان تفسير « المنار » و « فى ظلال » اولوا الامر را به معناى نمايندگان مردم و علما و صاحبمنصبانى مىدانند كه داراى نقشى در زندگى مردم هستند ولى آن را مشروط به اين مىكنند كه بر خلاف مقررات اسلام نبوده باشد .
اين در حالى است كه بعضى ديگر اولوا الامر را به دانشمندانى كه زمامدار معنوى هستند منحصر مىكنند و بعضى تنها خلفاى چهارگانه را اولوا الامر مىشمرند كه لازمهء آن اين مىشود در ازمنهء ديگر اولىالامرى وجود نخواهد داشت .
بعضى ديگر صحابه را نيز جزء اولىالامر مىشمرند كه همان اشكال و ايراد به آن وارد است .
ولى مفسّران شيعه اتفاق نظر دارند كه اولىالامر تنها امامان معصومند كه پيشواى مردم از سوى خدا در تمام امور مادى و معنوى هستند . دليل آن هم روشن است و آن اينكه وجوب اطاعت از اولوا الامر كه در آيهء شريفه آمده مطلق است . بديهى است اطاعت مطلق از كسى كه ممكن است گرفتار گناه يا خطا بشود معنا ندارد . بهخصوص اينكه اولو الامر بدون فاصله عطف بر رسول شده و « اطيعوا » كه پيش از آن آمده به طور يكسان پيغمبر اكرم و اولىالامر را شامل مىشود .
شايان توجّه است كه بعضى از مفسّران اهل سنّت در اينجا انصاف داده و به اين حقيقت اعتراف كردهاند ؛ فخر رازى در تفسير خود ذيل اين آيه مىگويد :
« كسى كه خدا اطاعت او را به طور قطع و بدون چون و چرا لازم بشمرد حتماً بايد معصوم باشد ، زيرا اگر معصوم از خطا نباشد به هنگامى كه مرتكب خطايى مىشود چنانچه پيروى از او لازم باشد با هيچ منطقى سازگار نيست . اين خود نوعى تضاد در حكم الهى ايجاد مىكند ، زيرا از يكسو مىگويد اين كار ممنوع
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 482
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٨٢