بخش هفتم
وَلَا تُدْخِلَنَّ فِي مَشُورَتِكَ بَخِيلًا يَعْدِلُ بِكَ عَنِ الْفَضْلِ ، وَيَعِدُكَ الْفَقْرَ ، وَلَا جَبَاناً يُضْعِفُكَ عَنِ الْأُمُورِ ، وَلَا حَرِيصاً يُزَيِّنُ لَكَ الشَّرَهَ بِالْجَوْرِ ، فَإِنَّ الْبُخْلَ وَالْجُبْنَ وَالْحِرْصَ غَرَائِزُ شَتَّى يَجْمَعُهَا سُوءُ الظَّنِّ بِاللَّهِ .
ترجمه
هرگز بخيل را در مشورت خود دخالت مده ، زيرا تو را از احسان و نيكى كردن منصرف مىسازد و از تهى دستى و فقر مىترساند و نيز با شخص ترسو مشورت مكن كه روحيهء تو را در انجام امور تضعيف مىكند و از مشورت با افراد حريص برحذر باش كه حرص ورزيدن را از طريق ستمگرى در نظرت زينت مىدهند . زيرا « بخل » و « ترس » و « حرص » ، تمايلات گوناگونى هستند كه جامع آنها « سوء ظن » به خداوند است .
شرح و تفسير از اينگونه مشاوران بپرهيز !
امام عليه السلام در اين بخش از عهدنامه به مسألهء مشاوران والى و صفات و ويژگىهاى آنها مىپردازد و جالب اينكه از اصل لزوم مشورت سخن نمىگويد ، زيرا آن را امر مسلّمى فرض كرده كه هر والى و زمامدار بايد مشاورانى براى مسائل مختلف سياسى و اقتصادى و نظامى داشته باشد تا با استفادهء از افكار آنها بهترين راه را براى پيشبرد اين امور برگزيند و از استبداد به رأى و تكيه بر افكار فردى بپرهيزد و مصالح رعايا تا آنجا كه ممكن است رعايت شود .