زندگى مرفه همه چيز دارند به گونهاى كه مىتوانند تا آخر به راحتى زندگى كنند ؛ اما جنون حرص آنها را راحت نمىگذارد و پيوسته آنها را به تلاش و زحمتهاى طاقتفرسا وا مىدارد آنگونه كه گاه اگر همهء كرهء زمين را به آنها بدهند آرزو دارند به آسمانها دست بيندازند و كرهء ماه را نيز در اختيار خود بگيرند .
لذا در دعاى بعضى از معصومان عليهم السلام آمده است :
« أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ مِنْ نَفْسٍ لَا تَشْبَعُ وَمِنْ قَلْبٍ لَايَخْشَعُ وَمِنْ دُعَاءٍ لَايُسْمَع ؛
پروردگارا به تو پناه مىبرم از نفسى كه هرگز سير نمىشود و قلبى كه خشوع در آن نيست و از دعايى كه مستجاب نمىشود » . « 1 » در واقع حرص منشأ اصلى همهء اين مشكلات و عواقب دردناك است .
اين سخن را با حديثى از امام صادق عليه السلام پايان مىدهيم فرمود :
« مَا فَتَحَ اللَّهُ عَلَى عَبْدٍ بَاباً مِنْ أَمْرِ الدُّنْيَا إِلَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ مِنَ الْحِرْصِ مِثْلَهُ ؛
خداوند هيچ درى از دنيا به روى كسى نمىگشايد جز اينكه درى از حرص نيز به روى او گشوده مىشود » . « 2 »
حضرت در سومين نكته مىفرمايد : « و به دنبال آن جدايى از اموالى است كه گردآورى كرده و واتابيدن آنچه را تابيده است » ؛
( وَمِنْ وَرَاءِ ذَلِكَ فِرَاقُ مَا جَمَعَ ، وَنَقْضُ مَا أَبْرَمَ ! « 3 » ) .
آرى چيزى نمىگذرد كه انسان بايد بعد از آن همه تلاش و زحمت با تمام اموال نفيس خود وداع گويد و از آن همه تنها يك كفن سهم اوست كه با خود به گور مىبرد .
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 586 ، ح 24 .
( 2 ) . همان مدرك ، ص 319 ، ح 12 .
( 3 ) . « أبْرَم » از ريشهء « ابرام » به معناى تابيدن و محكم كردن چيزى است و در اصل به تابيدن ريسمان گفته شده سپس گسترش يافته و به هر كار محكم و متقن اطلاق مىشود در برابر نقض كه به معناى واتابيدن و سست كردن و در هم ريختن است .