مشغول و از غير خود بيگانه مىسازد » ؛
( أَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ الدُّنْيَا مَشْغَلَةٌ عَنْ غَيْرِهَا ) .
زيرا كار دنيا آنقدر پيچيده و متنوع و گوناگون و پر دردسر است كه اگر انسان به سراغ آن برود تمام وقت انسان را به خود مشغول مىسازد تا آنجا كه حتى از رسيدگى به سلامت خود و استراحت و رسيدن به همسر و فرزندان و دوستان و بستگان و از آن فراتر رسيدن به انجام فرايض الهى باز مىدارد و كار آنها به جايى مىرسد كه اگر اهل نماز باشند حتى نماز را در آخر وقت در حالى كه در تمام ركعات فكرشان در مسائل دنيايى است با عجلهء تمام بجا مىآورند و گاه صبح هنگامى از خانه بيرون مىدوند كه فرزندان آنها در خوابند و شب هنگامى باز مىگردند كه باز آنها در خوابند و اين طبيعت دنياپرستى است .
در دومين نكته به مسألهء خطرناك حرص دنياپرستان پرداخته مىفرمايد :
« دنياپرست به چيزى از دنيا نمىرسد جز آنكه درى از حرص را به رويش مىگشايد و آتش عشق او را به دنيا تندتر مىكند در حالى كه دنياپرست هرگز به آنچه دارد در برابر آنچه به آن نرسيده قانع نيست ( و دائماً در آتش حرص مىسوزد ) » ؛
( وَلَمْ يُصِبْ صَاحِبُهَا مِنْهَا شَيْئاً إِلَّا فَتَحَتْ لَهُ حِرْصاً عَلَيْهَا ، وَلَهَجاً « 1 » بِهَا ،
وَلَنْ يَسْتَغْنِيَ صَاحِبُهَا بِمَا نَالَ فِيهَا عَمَّا لَمْ يَبْلُغْهُ مِنْهَا ) .
در بعضى از روايات ، دنيا به آب شور دريا تشبيه شده كه شخص تشنه هر قدر از آن بنوشد تشنهتر مىگردد . امام كاظم عليه السلام مىفرمايد :
« مَثَلُ الدُّنْيَا كَمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ كُلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى يَقْتُلَهُ ؛
دنيا همانند آب درياست كه هرقدر تشنه از آن مىنوشد تشنهتر مىشود و سرانجام او را به قتل مىرساند » . « 2 » همان ضربالمثلى كه در فارسى معروف است كه مىگويند : بيشداران بيشخواهانند .
هامش
( 1 ) . « لَهَج » بر وزن « كرج » به معناى وابستگى شديد و شيفتگى در برابر چيزى است .
( 2 ) . كافى ، ج 2 ، ص 136 ، ح 24 .