أَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ الدُّنْيَا مَشْغَلَةٌ عَنْ غَيْرِهَا ، وَلَمْ يُصِبْ صَاحِبُهَا مِنْهَا شَيْئاً إِلَّا فَتَحَتْ لَهُ حِرْصاً عَلَيْهَا ، وَلَهَجاً بِهَا ، وَلَنْ يَسْتَغْنِيَ صَاحِبُهَا بِمَا نَالَ فِيهَا عَمَّا لَمْ يَبْلُغْهُ مِنْهَا ، وَمِنْ وَرَاءِ ذَلِكَ فِرَاقُ مَا جَمَعَ ، وَنَقْضُ مَا أَبْرَمَ ! وَلَوِ اعْتَبَرْتَ بِمَا مَضَى حَفِظْتَ مَا بَقِيَ ، وَالسَّلَامُ .
ترجمه
اما بعد ( از حمد و ثناى الهى بدان ) دنيا انسان را به خود مشغول و از غير خود بيگانه مىسازد . دنيا پرست به چيزى از دنيا نمىرسد جز آنكه درى از حرص را به رويش مىگشايد و آتش عشق او را به دنيا تندتر مىكند در حالى كه دنياپرست هرگز به آنچه دارد در برابر آنچه به آن نرسيده قانع نيست ( و دائماً در آتش حرص مىسوزد ) و به دنبال آن جدايى از اموالى است كه گردآورى كرده و واتابيدن آنچه را تابيده است . اگر از آنچه ( در داستان پيشينيان و در گذشتهء عمر خودت ) وجود داشته است عبرت گيرى آنچه را باقى است حفظ خواهى كرد والسّلام .
شرح و تفسير حرص در دنيا انسان را به جايى نمىرساند
امام عليه السلام در اين نامه بعد از حمد و ثناى الهى مخاطب خود را ( خواه معاويه باشد يا عمرو بن عاص ) به امور مهمّى توصيه مىكند .
نخست مىفرمايد : « اما بعد ( از حمد و ثناى الهى بدان ) دنيا انسان را به خود