قرآن مجيد اين مسأله را ضمن داستان گويايى بيان فرموده آنجا كه مىگويد دو برادر به عنوان مخاصمه نزد حضرت داود پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند يكى از آنها گفت :
« « إِنَّ هذا أَخِى لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِىَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ فَقالَ أَكْفِلْنيها وَعَزَّنى فِى الْخِطابِ » ؛ اين برادر من است ؛ او نود و نه ميش دارد و من ( تنها ) يك ميش دارم ؛ اما او اصرار مىكند كه : اين را نيز به من واگذار ؛ و در سخن بر من غلبه كرده است » . « 1 »
حضرت داود عليه السلام در ميان آنها قضاوت كرد و گفت : به يقين او با درخواست ميش تو براى افزودن آن به ميشهايش ، بر تو ستم كرده و بسيارى از شريكان ( و دوستان ) به يكديگر ستم مىكنند مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند ؛ ولى عدّهء آنان كم است . « 2 »
اين داستان نشان مىدهد كه دنياپرستان آنقدر گرفتار حرص مىشوند كه حتى به كمترين چيزى دربارهء برادر خود نيز راضى نيستند و به گفتهء شاعر :
هفت اقليم ار بگيرد پادشاه * همچنان در بند اقليمى دگر
در حديث معروف قدسى نيز آمده است :
« لَوْ كانَ لِابْنِ آدَمَ وادِيانِ مِنْ ذَهَبٍ لَابْتَغى إلَيْهِما ثالِثاً وَلا يَمْلَأُ جَوْفَ ابْنَ آدَمَ إلَّاالتُّرابُ ؛
هرگاه فرزند آدم دو درهء پر از طلا داشته باشد خواهان درهء ديگرى است و چشم آدم را جز خاك ( به هنگامى كه بميرد و دفن شود ) پر نمىكند » . « 3 »
و به گفته شاعر :
گفت چشمِ تنگِ دنيادوست را * يا قناعت پر كند يا خاك گور
حرص در واقع نوعى جنون است ، چرا كه بسيارى از حريصان براى يك
هامش
( 1 ) . ص ، آيهء 23 .
( 2 ) . ص ، آيهء 24 .
( 3 ) . روضة الواعظين ، ج 2 ، ص 429 .