بخش هفتم
طُوبَى لِنَفْسٍ أَدَّتْ إِلَى رَبِّهَا فَرْضَهَا ، وَعَرَكَتْ بِجَنْبِهَا بُؤْسَهَا ، وَهَجَرَتْ فِي اللَّيْلِ غُمْضَهَا ، حَتَّى إِذَا غَلَبَ الْكَرَى عَلَيْهَا افْتَرَشَتْ أَرْضَهَا ، وَتَوَسَّدَتْ كَفَّهَا ، فِي مَعْشَرٍ أَسْهَرَ عُيُونَهُمْ خَوْفُ مَعَادِهِمْ ، وَتَجَافَتْ عَنْ مَضَاجِعِهِمْ جُنُوبُهُمْ ، وَهَمْهَمَتْ بِذِكْرِ رَبِّهِمْ شِفَاهُهُمْ ، وَتَقَشَّعَتْ بِطُولِ اسْتِغْفَارِهِمْ ذُنُوبُهُمْ ، « أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ » . فَاتَّقِ اللَّهَ يَا ابْنَ حُنَيْفٍ ، وَلْتَكْفُفْ أَقْرَاصُكَ ، لِيَكُونَ مِنَ النَّارِ خَلَاصُكَ .
ترجمه
خوشا به حال آن كس كه وظيفهء واجب خود را در برابر پروردگارش انجام داده و مشكلات را با تحمل از ميان برداشته و خواب را در ( بخشى از ) شب كنار گذارده و آنگاه كه بر او غلبه كند ، روى زمين دراز كشد و كف دست را بالش خود كند ( و مختصرى استراحت نمايد ) . ( اين انسان ) در زمرهء گروهى باشد كه ( اين اوصاف را دارند : ) خوف معاد خواب را از چشمهايشان ربوده و پهلوهايشان براى استراحت در خوابگاهشان قرار نگرفته و همواره لبهايشان آهسته به ذكر پروردگارشان مشغول است ، بر اثر استغفارهاى طولانى گناهانشان از ميان رفته است . « آنها حزب خدا هستند ، آگاه باشيد كه حزب اللَّه رستگارانند » ، بنابراين اى پسر حنيف از خدا بترس و بايد همان قرصهاى نان تو ، تو را از غير آن ( و شركت در ميهمانىهاى اشرافى ) باز دارد تا سبب خلاصى تو از آتش دوزخ گردد .