وظيفهء صلهء رحم را انجام مىدهد ، امام عليه السلام تعبير به
« أَخْسَرِينَ أَعْمَالًا »
را براى او انتخاب كرد كه گويا اشاره است به آيهء « « قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرينَ أَعْمالًا * الَّذينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً » ؛ بگو : آيا به شما خبر دهيم كه زيانكارترين افراد به جهت عمل چه كسانى هستند ، همان كسانى كه سعى و تلاششان در زندگى دنيا گُم ( و نابود ) شده ؛ در حالى كه ، مىپندارند كار نيك انجام مىدهند » . « 1 »
آنگاه امام عليه السلام در بخش پايانى اين نامه به نكتهء مهمى از دستورات اسلام دربارهء حقوق مسلمانان در بيتالمال اشاره كرده مىفرمايد : « آگاه باش ! حق مسلمانانى كه نزد تو هستند با آنهايى كه نزد منند در تقسيم بيتالمال يكسان است و ورود و خروج همگى بر آن ، بايد به نظر من باشد » ؛
( أَلَا وَإِنَّ حَقَّ مَنْ قِبَلَكَ وَقِبَلَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ فِي قِسْمَةِ هَذَا الْفَيْءِ سَوَاءٌ : يَرِدُونَ عِنْدِي عَلَيْهِ ، وَيَصْدُرُونَ عَنْهُ ) .
جملهء
« يَرِدُونَ عِنْدِي عَلَيْهِ ، وَيَصْدُرُونَ عَنْهُ »
با توجّه به اينكه تعبير به « ورود » و « صدور » در اصل مربوط به ورود تشنگان به آبشخور و بر گرفتن آب و بيرون رفتن از آن است ، اشاره به اين نكته است كه بيتالمال همچون نهر عظيمى است كه خداوند آن را جارى ساخته و همگان در آن يكسانند . هر كسى از طريق آبشخور به اين نهر مىرسد و بهرهء خود را بر مىگيرد و از آن خارج مىشود .
تعبير به
« عِنْدِي ؛
نزد من » مفهومش اين نيست كه بايد تمام اموال بيتالمال را نزد امام عليه السلام بياورند و مردم از راههاى دور و نزديك برخيزند و به مركز حكومت امام عليه السلام بيايند و سهم خود را بگيرند و بازگردند ، بلكه منظور اين است كه اين كار با نظر من و طبق برنامهء من بايد انجام گيرد ، نه اينكه نمايندگانم خودسرانه هرگونه كه مايل باشند بيتالمال را تقسيم كنند .
هامش
( 1 ) . كهف ، آيهء 103 و 104 .