بازرگان هميشه از تجارت خود سود نمىبرد و به اصطلاح امروز ، تجارت نوعى ريسك است ؛ بنابراين بايد شجاع باشد و بر خدا توكل كند و از زيانهاى احتمالى نهراسد و از زيانها نااميد و مأيوس نشود . البته تاجر بايد تلاش و كوشش و تدبير را از دست ندهد ؛ ولى اگر با زيانى مواجه شد نيز ناراحت نگردد .
اين احتمال نيز داده شده كه اين جمله اشاره به جنبههاى معنوى تجارت است زيرا تاجر گاه آلودهء اموال حرام مىشود و سعادت خود را به خطر مىافكند ، بنابراين بايد همواره مراقب اين خطرات باشد مخصوصاً در عصر و زمان ما كه اموال حرام و تجارتهاى نامشروع فزونى گرفته و گاه پر سود بودن آن چشم عقل را مىبندد و تاجر را گرفتار گناه مىسازد .
آن گاه در بيست و سومين توصيه مىفرمايد : « ( همواره دنبال فزونى مباش زيرا ) چه بسا سرمايهء كم از سرمايهء زياد پربركتتر و رشدش بيشتر است » ؛ ( وَ رُبَّ يَسِيرٍ أَنْمَى مِنْ كَثِيرٍ ) .
اشاره به اينكه هميشه نبايد به كميت اعمال و كارها نگاه كرد ، بلكه مهم كيفيت آن است ؛ چه بسا اعمال كمتر با كيفيت بالاتر و خلوص بيشتر بارورتر و مؤثرتر باشد . قرآن مجيد مىفرمايد : « الَّذِى خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا » ؛ آن كس كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كدام يك از شما بهتر عمل مىكنيد » . « 1 »
احتمال ديگر در تفسير اين جمله آن است كه انسان نبايد در زندگى مادى دنبال سرمايههاى فزونتر باشد چه بسا سرمايهء كمتر پاكتر و حلالتر بوده ، و نمو و رشد بيشترى داشته باشد . قرآن مجيد مىفرمايد : « وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ رِّباً لِّيَرْبُوَا فِى أَمْوالِ النَّاسِ فَلا يَرْبُوا عِنْدَ اللَّهِ وَ ما آتَيْتُمْ مِّنْ زَكاةٍ تُريدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ
هامش
( 1 ) . ملك ، آيهء 2 .