شدهاند ، دنيا را به عنوان معبود خود برگزيدهو دنيا نيز آنها را به بازى گرفته و آنها هم به بازى با دنيا سرگرم شدهاند و ماوراى آن را به فراموشى سپردهاند » ؛ ( لَيْسَ لَهَا رَاعٍ يُقِيمُهَا ، وَ لَا مُسِيمٌ « 1 » يُسِيمُهَا ، سَلَكَتْ بِهِمُ الدُّنْيَا طَرِيقَ الْعَمَى ، وَ أَخَذَتْ بِأَبْصَارِهِمْ عَنْ مَنَارِ الْهُدَى فَتَاهُوا « 2 » فِي حَيْرَتِهَا ، وَ غَرِقُوا فِي نِعْمَتِهَا ، اتَّخَذُوهَا رَبّاً ، فَلَعِبَتْ بِهِمْ وَ لَعِبُوا بِهَا ، وَ نَسُوا مَا وَرَاءَهَا ) .
اين همان گروهى هستند كه در هر زمان به خصوص در دنياى امروز وجود دارند ؛ جهان را جولانگاه خود قرار داده و همه جا را به فساد مىكشند ؛ علاقهء بى حد و حصر به مال و ثروت و جاه و مقام ، چشم آنها را از ديدن حقايق كور كرده و گوش آنها را براى شنيدن سخن حق كر كرده است . غرق نعمتهاى مادى و زر و زيور و عابدان درهم و دينارند و براى به دست آوردن دنيا گاه آتش جنگ به پا مىكنند و گاه سلاحهاى كشتار جمعى ساخته و به قيمت گزاف در اختيار اين و آن قرار مىدهند و آنها را به جان هم مىاندازند . دنيا بازيچهء آنهاست و آنها هم بازيچهء دنيا و به همين دليل ، خدا و روز حساب و برنامههاى آخرت را به كلى فراموش كردهاند .
امام عليه السلام ، فرزند دلبندش را هشدار مىدهد كه خود را از اين چهار گروه دور دارد ؛ نه فقط فرزند امام عليه السلام بلكه همهء انسانها مخاطب كلام اويند .
« عقول » در جملهء « قَدْ أَضَلَّتْ عُقُولَهَا » جمع عقل به معناى خِرَد است ؛ ولى بعضى آن را جمع عقال ( پاىبند شتران ) دانستهاند كه مفهوم جمله چنين مىشود : آنها پاى بندهاى خود را گم كرده و به همين دليل در بيابان زندگى سرگردانند ؛ ولى با توجّه به جملهء بعد « وَ رَكِبَتْ مَجْهُولَهَا » معناى اوّل مناسبتر است . اضافه بر اين ، « عقول » جمع عقل است نه جمع عقال زيرا جمع عقال
هامش
( 1 ) . « مسيم » به معناى كسى است كه حيوانات را به چرا مىبرد . از زيشهء « سوم » بر وزن « صوم » به معناىچريدن گرفته شده است .
( 2 ) . « تاهوا » از ريشهء « تيه » به معناى سرگردانى گرفته شده است .