بخش بيست و دوم
رُوَيْداً يُسْفِرُ الظَّلَامُ ، كَأَنْ قَدْ وَرَدَتِ الْأَظْعَانُ ، يُوشِكُ مَنْ أَسْرَعَ أَنْ يَلْحَقَ ! وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّ مَنْ كَانَتْ مَطِيَّتُهُ اللَّيْلَ وَ النَّهَارَ ، فَإِنَّهُ يُسَارُ بِهِ وَ إِنْ كَانَ وَاقِفاً ، وَ يَقْطَعُ الْمَسَافَةَ وَ إِنْ كَانَ مُقِيماً وَادِعاً .
ترجمه
آرام باش ( و كمى صبر كن ) كه به زودى تاريكى بر طرف مىشود ( و حقيقت آشكار مىگردد ) گويا اين مسافران ، به منزل رسيدهاند ( و پايان عمر را با چشم خود مىبينند . ) نزديك است كسى كه سريع حركت مىكند به منزلگاه ( مرگ ) برسد .
پسرم بدان آن كس كه مركبش شب و روز است او را مىبرند و در حركت است هر چند خود را ساكن پندارد و پيوسته قطع مسافت مىكند ، گر چه ظاهراً ايستاده است و استراحت مىكند .
شرح و تفسير آنها كه بر مركب شب و روز سوارند
امام عليه السلام در اين بخش از وصيّتنامه بار ديگر به فرزند دلبندش دربارهء مرگ و پايان عمر هشدار مىدهد و مىفرمايد : « آرام باش ( و كمى مهلت بده ) كه به زودى تاريكى بر طرف مىشود ( و حقيقت آشكار مىگردد ) » ؛ ( رُوَيْداً « 1 »
هامش
( 1 ) . « رويدا » از ريشهء « رود » بر وزن « عَود » در اصل به معناى رفت و آمد و تلاش براى انجام چيزى توأم با ملايمت است اين واژه معناى مصدرى دارد و توأم با تصغير است ؛ يعنى مختصر مهلتى بده منصوب بودن رويداً آن است كه مفعول مطلق براى فعل محذوفى است ، گويا در اصل چنين گفته شود : « امهل امهالا قليلا » .