است ، به تو امر كرده كه از او بخواهى تا عطايت كند و از او درخواست رحمت كنى تا رحمتش را شامل حال تو گرداند » ؛ ( وَ اعْلَمْ أَنَّ الَّذِي بِيَدِهِ خَزَائِنُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ قَدْ أَذِنَ لَكَ فِي الدُّعَاءِ ، وَ تَكَفَّلَ لَكَ بِالْإِجَابَةِ ، وَ أَمَرَكَ أَنْ تَسْأَلَهُ لِيُعْطِيَكَ ، تَسْتَرْحِمَهُ لِيَرْحَمَكَ ) .
در اين چند جمله ، امام عليه السلام براى تشويق به دعا كردن به نكاتى اشاره فرموده است : نخست مىگويد : از كسى تقاضا مىكنى كه همه چيز در اختيار اوست زمين و آسمان و مواهب و نعمتها و روزىها و در يك جمله تمام گنجينههاى آسمانها و زمين ؛ بنابراين درخواست از او به يقين به اجابت بسيار نزديك است .
در جملهء دوم مىفرمايد : به تو اجازه داده و در واقع دعوت كرده تا به درگاهش روى و دعا كنى و اين نهايت لطف و مرحمت است كه كسى نيازمندان را به سوى خود فرا خواند و بگويد : بياييد و درخواست كنيد . اشاره به آياتى همچون : « قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّى لَوْ لا دُعاؤُكُم » « 1 » و مانند آن دارد .
در جملهء سوم مىفرمايد : او تضمين كرده كه دعاى شما را مستجاب كند كه اشاره به آياتى مانند « ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُم » « 2 » و امثال آن است .
در جملهء چهارم مطلب را از اذن و اجازه فراتر مىبرد و مىگويد : به شما امر كرده است كه از او درخواست كنيد و طلب رحمت نماييد تا خواستهء شما را عطا كند و اين به آياتى نظير : « وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَليماً » . اشاره دارد . « 3 »
در جملهء پنجم مىفرمايد : « خداوند ميان تو و خودش كسى را قرار نداده كه در برابر او حجاب تو شود و تو را مجبور نساخته كه به شفيعى پناه برى » ؛ ( وَ لَمْ يَجْعَلْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ مَنْ يَحْجُبُكَ عَنْهُ ، وَ لَمْ يُلْجِئْكَ إِلَى مَنْ يَشْفَعُ لَكَ إِلَيْهِ ) .
هامش
( 1 ) . فرقان ، آيهء 77 .
( 2 ) . غافر ، آيهء 60 .
( 3 ) . نساء ، آيهء 32 .