قائد نيز در اصل به معناى كسى است كه مهار ناقه را در دست مىگيرد و آن را در مسير راهنمايى مىكند . سپس به رهبران انسانى اطلاق شده است .
امام عليه السلام سپس در ادامهء سخن مىافزايد : « من از هيچ اندرزى دربارهء تو كوتاهى نكردم و تو هر قدر براى آگاهى از صلاح خويش كوشش كنى به آن اندازه كه من دربارهء تو تشخيص دادهام نخواهى رسيد » ؛ ( فَإِنِّي لَمْ آلُكَ « 1 » نَصِيحَةً . وَ إِنَّكَ لَنْ تَبْلُغَ فِي النَّظَرِ لِنَفْسِكَ - وَ إِنِ اجْتَهَدْتَ - مَبْلَغَ نَظَرِي لَكَ ) .
هدف امام عليه السلام از اين سخن آن است كه فرزندش را تشويق كند به دو دليل نسبت به اين نصايح كاملًا پايبند باشد يكى اينكه امام عليه السلام بر اثر دلسوزى و محبّت فوق العاده به او چيزى را فروگذار نكرده و ديگر اينكه فرزندش تازه كار است و هرگز نمىتواند آنچه را امام عليه السلام مىداند و مىبيند ، بداند و ببيند كه گفتهاند : آنچه را جوان در آيينه مىبيند پير در خشت خام آن بيند .
هامش
( 1 ) . « آل » صيغهء متكلم وحده از ريشهء « الو » بر وزن « دلو » در اصل به معناى كوتاهى كردن است و جملهء « لم آلك نصيحة » به اين معناست كه من در هيچ نصيحت و خيرخواهى دربارهء تو كوتاهى نكردم . قابل توجّه اينكه اين فعل لازم است و مفعول نمىگيرد ، هر چند بعضى پنداشتهاند كه دو مفعول دارد : ضمير خطاب در آلك مفعول اوّل و « نصيحة » مفعول دوم ، در حالى كه نصيحة تمييز است و ضمير خطاب محذوفى دارد و در اصل « لم آل لك » بوده است .