بُنَيَّ أَنَّ أَحَداً لَمْ يُنْبِئْ عَنِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ كَمَا أَنْبَأَ عَنْهُ الرَّسُولُ صلى الله عليه و آله فَارْضَ بِهِ رَائِداً « 1 » ، وَ إِلَى النَّجَاةِ قَائِداً ) .
اين تعبير نشان مىدهد كه وحى آسمانى كه بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نازل شد سرآمد همهء وحىهايى است كه بر انبياى پيشين نازل شده است . در آن اعصار مطابق استعداد انسانهاى همان زمان وحى آسمانى نازل مىشد و در عصر خاتم انبيا آخرين پيامهاى خدا بر قلب مباركش وحى شد .
مقايسهء قرآن مجيد با تورات و انجيل كنونى ( هرچند دست تحريف به آن راه يافته ) شاهد گوياى اين تفاوت عظيم است ؛ در مورد معرفة اللَّه و دلايل توحيد و صفات پروردگار ، قرآن مجيد مطالبى دارد كه در هيچ يك از كتب آسمانى ديده نمىشود حتى عشرى از اعشار آن هم وجود ندارد . در مورد مسائل مربوط به معاد كه به گفتهء بعضى از محققان دو هزار آيه در قرآن از معاد و شاخ و برگ آن سخن مىگويد ، آنقدر قرآن مطلب به ميان آورده كه فراتر از آن تصور نمىشود .
در مباحث اخلاقى ، اجتماعى ، سياسى و مسائل مربوط به حكومت و تاريخ پيشينيان ، قرآن از هر نظر پربار است . به همين دليل امام عليه السلام در گفتار بالا مىفرمايد : احدى مانند پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله وحى آسمانى را به صورت گسترده بيان نكرده است و همين دليلِ انتخاب او به عنوان بهترين راهنما و پيشواست .
بايد توجّه داشت كه واژهء « رائد » در اصل به معناى كسى است كه او را براى جستجوى مرتع ( و آب ) براى چهارپايان مىفرستند و هنگامى كه آن را كشف كرد خبر مىدهد سپس اين معنا توسعه يافته و به كسانى ه امور حياتى را در اختيار انسانها مىگذارند اطلاق شده است .
هامش
( 1 ) . « رائد » از ريشهء « رود » بر وزن « عود » همان گونه كه در متن گفته شده در اصل به معنى تلاش و كوشش براى يافتن آب و چراگاه است سپس به هر گونه تلاش براى انجام چيزى گفته شده است . مثل معروف « الرائد لا يكذب قومه ؛ كسى كه به دنبال چراگاه مىرود به قوم و قبيلهء خود دروغ نمىگويد » ، ناظر به همين معناست و از آنجا كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در جستجوى سعادت براى پيروان خويش بود ، بر او « رائد » اطلاق شده است .