بنابراين به آن كس كه تو را آفريده و روزى داده و آفرينش تو را نظام بخشيده تمسك جوى و تنها او را پرستش كن و رغبت و محبّت تو تنها به او باشد و تنها از ( مخالفت ) او بترس .
شرح و تفسير همه چيز از سوى اوست
امام عليه السلام در اين بخش از وصيّتنامه نخست به فرزندش دستور مىدهد كه در آنچه او مىگويد دقت كند و فهم خود را به كار گيرد ، مىفرمايد : « پسرم در فهم وصيتم دقت نما » ؛ ( فَتَفَهَّمْ يَا بُنَيَّ وَصِيَّتِي ) .
اين جمله در واقع اشاره به اهمّيّت بحثى است كه بعد از آن بيان فرموده ، اهميتى كه در خورِ دقت فراوان است .
آن گاه به اين حقيقت اشاره مىكند كه در اين عالم هر چه هست از سوى خداست ؛ حيات و مرگ ، صحت و بيمارى ، تلخ و شيرين ، نعمت و ابتلا و . . . همهء آنها حكيمانه است و اگر نتوانستى به حكمت آنها پى ببرى حمل بر بىاطّلاعى خود كن و در برابر ارادهء حكيمانهء خدا تسليم باش . مىفرمايد :
« بدان مالك مرگ همان مالك حيات است و آفريننده ، همان كسى است كه مىميراند و فانى كننده هم اوست كه جهان را از نو نظام مىبخشد و بيمارىدهنده همان شفابخش است » ؛ ( وَ اعْلَمْ أَنَّ مَالِكَ الْمَوْتِ هُوَ مَالِكُ الْحَيَاةِ ، وَ أَنَّ الْخَالِقَ هُوَ الْمُمِيتُ ، وَ أَنَّ الْمُفْنِيَ هُوَ الْمُعِيدُ ، وَ أَنَّ الْمُبْتَلِيَ هُوَ الْمُعَافِي ) .
اين سخن در واقع اشاره به توحيد افعالى است كه در جهان بيش از يك مبدأ نيست :
« لا مؤثر فى الوجود الا اللَّه » نه اينكه عالم دو مبدأ دارد ، مبدأ خير و شر و يزدان و اهريمن ؛ آن گونه كه ثنويان و دوگانه پرستان مىپنداشتند . اصولا در خلقت خداوند شرى وجود ندارد و هر چه هست خير است و شر امرى نسبى است . به