تعليم قرآن نداده باشد و از آراى باطله او را آگاه نكرده باشد ؟ ! امام حسن مجتبى عليه السلام نخست در آغوش پدر و سپس در كنار او همواره حضور داشت و علاوه بر استماع خطبههاى فصيح و بليغ پدر از تعليمات ويژه نيز برخوردار بود .
امام عليه السلام در آخرين جملهء اين بخش ، ابراز اميدوارى مىكند كه وصاياى او در فرزندش كاملا مؤثر گردد مىفرمايد : « اميدوارم خداوند تو را در طريق رشد و صلاح ، توفيق دهد و به راه راستى كه در خورِ توست هدايتت كند به همين دليل اين وصيتم را براى تو بيان كردم » ؛ ( وَ رَجَوْتُ أَنْ يُوَفِّقَكَ اللَّهُ فِيهِ لِرُشْدِكَ « 1 » ، أَنْ يَهْدِيَكَ لِقَصْدِكَ « 2 » ، فَعَهِدْتُ إِلَيْكَ وَصِيَّتِي هَذِهِ ) .
از اين تعبير امام عليه السلام « فَعَهِدْتُ إِلَيْكَ وَصِيَّتِي هَذِهِ » استفاده مىشود كه آنچه در اين نُه بخش از وصيّتنامه آمده در واقع جنبهء مقدماتى داشته است و هدف اين بوده كه فرزند خود را كاملًا براى پذيرش وصاياى اصلى كه بعدا مىآيد آماده سازد كه بدون آماده سازى ، نتايج مطلوب حاصل نخواهد شد .
هامش
( 1 ) . واژهء « رشد » در فارسى امروز به معناى نمو اطلاق مىشود ؛ ولى در اصل لغت ، به معناى راه يافتن به مقصد است و جملهء « راشداً مهدياً » كه دعاى هنگام بدرقه است ؛ يعنى به مقصودت برسى و هدايت شوى .
( 2 ) . « قصد » گاه به معناى نيّت مىآيد و گاه به معناى پيمودن راه راست و معتدل و خالى از افراط و تفريط است و « قصد السبيل » به معناى جادهاى است كه انسان را به مقصد مىرساند .