بخش چهارم
وَ زَعَمْتَ أَنِّي لِكُلِّ الْخُلَفَاءِ حَسَدْتُ ، وَ عَلَى كُلِّهِمْ بَغَيْتُ ، فَإِنْ يَكُنْ ذَلِكَ كَذَلِكَ فَلَيْسَتِ الْجِنَايَةُ عَلَيْكَ ، فَيَكُونَ الْعُذْرُ إِلَيْكَ .
وَ تِلْكَ شَكَاةٌ ظَاهِرٌ عَنْكَ عَارُهَا
وَ قُلْتَ : إِنِّي كُنْتُ أُقَادُ كَمَا يُقَادُ الْجَمَلُ الْمَخْشُوشُ حَتَّى أُبَايِعَ ؛ وَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَقَدْ أَرَدْتَ أَنْ تَذُمَّ فَمَدَحْتَ ، وَ أَنْ تَفْضَحَ فَافْتَضَحْتَ ! وَ مَا عَلَى الْمُسْلِمِ مِنْ غَضَاضَةٍ فِي أَنْ يَكُونَ مَظْلُوماً مَا لَمْ يَكُنْ شَاكّاً فِي دِينِهِ ، وَ لَا مُرْتَاباً بِيَقِينِهِ ! وَ هَذِهِ حُجَّتِي إِلَى غَيْرِكَ قَصْدُهَا ، وَ لَكِنِّي أَطْلَقْتُ لَكَ مِنْهَا بِقَدْرِ مَا سَنَحَ مِنْ ذِكْرِهَا .
ترجمه
تو چنين پنداشتى كه من نسبت به خلفاى پيشين حسد ورزيدم و بر آنها ستم كردم اگر اين گونه باشد جنايتى بر تو نرفته است كه از تو عذرخواهى كنم ( و ابدا به تو مربوط نيست به گفتهء شاعر : ) « اين عيبى است ( اگر عيب باشد ) كه گرد عار آن بر تو نمىنشيند . » تو گفتهاى كه مرا همچون شتر افسار زدهاى مىكشيدند تا بيعت كنم به خدا سوگند خواستهاى مذمت كنى ولى ( ناخود آگاه ) مدح و ثنا گفتهاى و خواستهاى رسوا كنى ولى خودت رسوا شدهاى . اين امر براى يك مسلمان عيب نيست كه مظلوم واقع شود ما دام كه در دين خود ترديد نداشته باشد و در يقين خود شك نكند . اين دليل و حجت من است در برابر غير تو و من به همين مقدار كه بيان آن پيش آمد براى تو اشاره كردم .