و ساعاتى به آن حيوانات استراحت دهد و آن گاه كه به آب و علفزار مىرسد به آنها مهلت دهد ( تا به اندازهء كافى آب بنوشند و از علفها تغذيه كنند ) تا هنگامى كه نزد ما مىآيند به اذن خدا فربه و سرحال باشند نه خسته و كوفته » ؛ ( وَ لْيُورِدْهَا مَا تَمُرُّ بِهِ مِنَ الْغُدُرِ « 1 » ، وَ لَا يَعْدِلْ بِهَا عَنْ نَبْتِ الْأَرْضِ إِلَى جَوَادِّ « 2 » الطُّرُقِ ، وَ لْيُرَوِّحْهَا فِي السَّاعَاتِ وَ لْيُمْهِلْهَا عِنْدَ النِّطَافِ « 3 » وَ الْأَعْشَابِ « 4 » ، حَتَّى تَأْتِيَنَا بِإِذْنِ اللَّهِ بُدَّناً « 5 » مُنْقِيَاتٍ « 6 » ، غَيْرَ مُتْعَبَاتٍ وَ لَا مَجْهُودَاتٍ ) .
در اين چهار دستور اخير امام عليه السلام ، بيشتر به آب و علف اين حيوانات نظر دارد . هدف آن است كه اينها تشنگى نكشند ، گرسنه نشوند ، در مسير راه به اندازهء كافى آب بنوشند و در كنار جادهها كه غالبا علف وجود دارد ، از آن استفاده كنند .
اين دستورات افزون بر اينكه جنبهء اخلاقى و انسانى دارد ، به نفع بيت المال و نيازمندانى است كه از حقوق بيتالمال بهره مىگيرند ؛ لذا درآخر اين عبارات فرمود :
بايد چنان كنند كه اين حيوانات سالم و سرحال و چاق و فربه به نزد ما آيند .
در پايان اين نامه ، به هدف نهايى اشاره كرده و مىفرمايد : « هدف اين است كه آنها را مطابق دستور خداوند و سنّت پيغمبرش صلى الله عليه و آله ( در ميان نيازمندان ) تقسيم كنيم ( بى آنكه منافع شخصى در آن وجود داشته باشد ) » ؛ ( لِنَقْسِمَهَا عَلَى كِتَابِ اللَّهِ وَ سُنَّةِ نَبِيِّهِ صلى الله عليه و آله ) .
آن گاه اضافه مىكند : « عمل به اين برنامه پاداش تو را بيشتر و هدايت تو را افزونتر خواهد كرد إن شاءاللَّه » ؛ ( فَإِنَّ ذَلِكَ أَعْظَمُ لِأَجْرِكَ ، وَ أَقْرَبُ لِرُشْدِكَ ، إِنْ شَاءَ اللَّهُ ) .
هامش
( 1 ) . « غدر » جمع « غدير » به معناى بركهء آب است .
( 2 ) . « جوادّ » جمع « جاده » به معناى راه وسيع است .
( 3 ) . « نطاف » جمع « نطفه » به معناى آب زلال است .
( 4 ) . « الاعشاب » جمع « عشب » بر وزن « قفل » به معناى گياهان سبز است .
( 5 ) . « بدّن » جمع « بادن » به معناى حيوان چاق و فربه است .
( 6 ) . « منقيات » جمع « منقية » به معنى حيوانى است كه چربى فراوان داشته باشد .