ديگر ) براى نيكان بهتر است » ؛ ( وَ اللَّهِ مَا فَجَأَنِي مِنَ الْمَوْتِ وَارِدٌ كَرِهْتُهُ ، وَ لَا طَالِعٌ أَنْكَرْتُهُ ، وَمَا كُنْتُ إِلَّا كَقَارِبٍ وَرَدَ ، وَ طَالِبٍ وَجَدَ ؛ « وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ » ) .
جملهء اخير برگرفته از آيهء شريفهء 198 سورهء آل عمران است . در آغاز آيه ، از پاداش پرهيزكاران سخن مىگويد و سرانجام با جملهء مزبور آيه را پايان مىدهد .
آنچه در بخش اخير اين وصيّتنامه آمده همان است كه امير مؤمنان على عليه السلام بارها در نهجالبلاغه و غير آن بيان فرموده . امام عليه السلام جاى خود دارد ، مؤمنان عادى هم هرگز از مرگ نمىترسند مخصوصاً اگر مرگ آميخته با شهادت در راه خدا باشد . كسانى از مرگ مىترسند كه يا ايمان به زندگى پس از مرگ ندارند و مرگ را فنا و نابودى همه چيز مىپندارند و از آن وحشت مىكنند يا اينكه ايمان به زندگى پس از مرگ دارند ولى پروندهء اعمالشان به گونهاى سياه و تاريك است كه مىدانند مرگ براى آنان آغاز ناراحتى و عذاب است ؛ اما آنها كه هم ايمان به آخرت دارند و هم پروندهء اعمالشان پاك و نورانى است ، دليلى ندارد كه از مرگ بترسند ، بلكه به بيان امام عليه السلام در خطبهء 5 نهجالبلاغه علاقهء آنها به مرگ از علاقهء طفل شيرخوار به پستان مادر هم بيشتر است ( و اللَّه لابن ابىطالب آنس بالموت من الطفل بثدى امه ) .
بى جهت نيست كه طبق روايت مشهور هنگامى كه عبد الرحمن ملجم مرادى فرق نازنين امام عليه السلام را در محراب عبادت شكافت ، امام عليه السلام فرمود : « فُزْتُ وَ رَبِّ الْكَعْبَة ؛ به پروردگار كعبه رستگار شدم » .
با توجّه به اينكه « قارب » طبق آنچه در لسان العرب و بعضى از كتب آمده است به معناى كسى است كه شبانه به دنبال آب مىرود و يا كسى كه فاصلهء ميان او و سرچشمهء آب يك شب راه است ، استفاده مىشود كه جملهء « كقارب ورد و طالب وجد » اشاره به اين است كه من مرگ و شهادت را همچون تشنه كامى كه زودتر از آنچه فكر مىكرد به سرچشمهء آب رسيد ، به دست آوردم و گمشدهء خود
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 276
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٧٦