نبايد نسبت به مواهب مادى دنيا كه در دسترس او قرار مىگيرد باشد ، و غم و اندوه او نبايد مربوط به مواهبى كه از دست مىرود بوده باشد ، بلكه سرور و شادى بايد فقط براى نيل به مواهب معنوى و اخروى ، و تأسف و اندوه به جهت از دست رفتن آنها باشد .
روح اين نامه همان چيزى است كه در قرآن مجيد در سورهء حديد آمده است :
« لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَ لَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ » ؛ اين به جهت آن است كه براى آنچه از دست دادهايد تأسف نخوريد ، و به آنچه به شما داده شده است دلبسته و شادمان نباشيد » . « 1 »
اگر اين دستور را انسان در زندگى به كار بندد هرگز دگرگونىهاى روزگار و طوفانهاى زندگى او را تكان نخواهد داد .
هامش
( 1 ) . حديد ، آيهء 23 .