22 و من كتاب له عليه السلام إلى عبداللَّه بن العباس رحمه اللَّه تعالى ،
و كان عبد اللَّه يقول : « ما انتفعت بكلام بعد كلام رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله ، كانتفاعي بهذا الكلام ! »
از نامههاى امام عليه السلام است
كه به عبداللَّه بن عباس رحمة اللَّه عليه مرقوم داشته و عبداللَّه همواره مىگفت : پس از سخنان پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله از هيچ سخنى به اندازهء اين سخن سود نبردم . « 1 »
نامه در يك نگاه
هدف اصلى اين نامه آن است كه امام عليه السلام مخاطب خود ، ابن عباس و به يك معنا تمام رهروان راه حق را به اين نكتهء مهم توجّه دهد كه سرور و شادى انسان
هامش
( 1 ) . سند نامه :
به گفتهء نويسندهء مصادر نهجالبلاغه ، اين نامه از روايات متواترى است كه گروه زيادى قبل از سيد رضى و بعد از او در كتابهاى خود آوردهاند . از جمله كسانى را كه قبل از سيد رضى نام مىبرد : نصر بن مزاحم در كتاب صفين ، مرحوم كلينى در روضة الكافى ، بلاذرى در انساب الاشراف و يعقوبى در كتاب تاريخش و بعد از مرحوم سيد رضى گروه ديگرى را نيز نام مىبرد و از مجموع اين نقلها استفاده مىشود كه نامه ، نامهء بسيار مشهور و معروفى بوده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 3 ، ص 234 )