« قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُونَ »
و هنگامى كه سورهاى نازل مىشود بعضى از آنان ( به ديگران ) مىگويند : اين سوره ، ايمان كداميك از شما را افزون ساخت ؟ ( به آنها بگو ) : اما كسانى كه ايمان آوردهاند بر ايمانشان افزوده و آنها ( به فضل و رحمت الهى ) خوشحالند و اما آنها كه در دلهايشان بيمارى است پليدى بر پليدشان افزوده و از دنيا رفتند در حالى كه كافر بودند » . « 1 »
سزاوار است اين مسئله از سوى پژوهشگران ، بيش از اين ، مورد غور و بررسى قرار گيرد .
2 - مهمترين نشانهء ايمان
حفظ امانت ، چه به معناى خاص آنكه حفظ سرمايههاى مالى ديگران است و چه به معناى عام كه پاسدارى و حفاظت از تمام سرمايههاى الهى ، معنوى و مادى ، فردى و اجتماعى است ، از اركان همه اديان الهى بوده و هست . حديث معروف : « إنّ اللّه عزّ و جلّ لم يبعث نبيّا إلّا بصدق الحديث و أداء الأمانة إلى البرّ و الفاجر » كه قبلا به آن اشاره شد دليل روشنى بر اين مطلب است .
حفظ اين امانت به قدرى عظيم و سنگين و والاست كه آسمانهاى برافراشته - و كوههاى عظيم ، استعداد تحمل آن را نداشت و انسان كه اشرف مخلوقات بود با استعداد خدادادى اين بار را بر دوش كشيد ، هرچند گروهى ناسپاس را ظلومان و جهولان را در پيش گرفتند و حق آن را ادا نكردند ؛ ولى انبيا و اوليا و پويندگان راه آنها اين افتخار بزرگ را حفظ نمودند .
نكتهء مهم اين است كه در منابع اسلامى ، حقوق زيادى را براى مسلمين نسبت به يكديگر ذكر شده است ؛ ولى حفظ امانت فراتر از آن است و جزء حقوق بشر محسوب مىشود ، لذا در حديثى از امام صادق عليه السّلام مىخوانيم كه در يكى از وصايايش فرمود : « إعلم
هامش
( 1 ) . توبه ، آيهء 124 و 125 .