سوى ديگر ، عطاياى او حدّ و مرز و نهايتى ندارد و بيم اين نمىرود كه اگر به افرادى ببخشد ديگران در مضيقه قرار گيرند :
دست حاجت چو برى پيش خداوندى بر * كه كريم است و رحيم است و غفور و ودود
كرمش نامتناهى نعمش بىپايان * هيچ خواهنده از اين در نرود بىمقصود
زيرا او وجودى است از هرنظر نامتناهى ، به همين دليل كرمش نامتناهى است و نعمت و عطايش نيز نامتناهى ، بلكه مطابق آنچه در دعاى افتتاح آمده است : « و لا تزيده كثرة العطاء إلّا جودا و كرما ؛ فزونى بخشش جز بر جود و كرم او نمىافزايد » ، اشاره به اينكه هرقدر بيشتر ببخشد مردم بيشتر به جود و كرمش اميدوار مىشوند .
آنگاه به نكتهء سوم پرداخته ، مىفرمايد : « ( او همانند مخلوقاتش نيست ) و توجه به كسى وى را از ديگرى غافل نمىسازد و شنيدن صدايى او را از شنيدن صداى ديگر باز نمىدارد . عطا و بخشش او به كسى مانع از سلب نعمت ( در آنجا كه مصلحت باشد ) نمىگردد ، و غضبش او را از رحمت بازنمىدارد ، و رحمتش او را از عذاب و كيفر ( به هنگام لزوم ) غافل نمىسازد ، نه آنچه پنهان است او را از آنچه آشكار است بازمىدارد ، و نه آنچه آشكار است او را از آنچه نهان است جدا مىسازد » ؛ ( و لا يلويه « 1 » شخص عن شخص ، و لا يلهيه صوت عن صوت ، و لا تحجزه هبة عن سلب ، و لا يشغله غضب عن رحمة ، و لا تولهه « 2 » رحمة عن عقاب ، و لا يجنّه « 3 » البطون عن الظّهور ، و لا يقطعه
هامش
( 1 ) . « يلوى » از ريشهء « لىّ » بر وزن « حىّ » به معناى اعراض كردن و سر برگرداندن و منحرف ساختن است .
( 2 ) . « توله » از « وله » بر وزن « فرح » به معناى حيرت و سرگردانى از شدّت غم و اندوه است و لذا به شخص عاشق غمگين « واله » گفته مىشود .
( 3 ) . « يجن » از ريشهء « جنّ » بر وزن « فنّ » به معناى مستور ساختن و پوشاندن است ، لذا به كسى كه عقلش پوشيده شده ، مجنون گفته مىشود و بر طايفهء جن به جهت مستور بودن ، اين لفظ اطلاق شده است و به -