« كانُوا يَعْمَلُونَ »
هيچكس نمىداند چه پاداشهاى مهمّى كه مايهء روشنى چشمهاست براى آنها نهفته شده ، اين جزاى كارهايى است كه انجام مىدادند » . « 1 » و با توجه به اينكه طبق آنچه در بخشهاى قبل اين خطبه گذشت ، آنها در همين دنيا گويى بهشت و نعمتهاى بهشتى را با چشم خود مىبينند ، اين حالت شادمانى و قرة العين در برابر بهشت ، در همين جا براى آنها حاصل است . به عكس چون دنياى ناپايدار را آنگونه كه هست دريافتهاند ، هرگز دل به آن نمىبندند . آميختن حلم با علم و بردبارى با دانش و همچنين گفتار با كردار از برجستهترين نقاط قوّت آنهاست ، زيرا اگر عالم در برابر جهل جاهلان بردبار نباشد نجات دادن آنها براى او غير ممكن است و اگر گفتار آنها با عمل همراه نگردد تأثيرى در سخن آنها نخواهد بود . همانگونه كه در حديث امام صادق عليه السّلام آمده است : « إنّ العالم إذا لم يعمل بعلمه زلّت موعظته عن القلوب كما يزلّ المطر عن الصّفا ؛ هرگاه عالم به علمش عمل نكند موعظه و اندرز او از دلها فرومىريزد ، آنگونه كه دانههاى باران از سنگ سخت فرومىريزد » . « 2 »
* * *
هامش
( 1 ) . سجده ، آيهء 17 .
( 2 ) . بحار الانوار ، جلد 2 ، صفحهء 39 ، حديث 68 .