هذه الألفة الّتي ينتقلون في ظلّها ، و يأوون إلى كنفها « 1 » ، بنعمة لا يعرف أحد من المخلوقين لها قيمة ، لأنّها أرجح من كلّ ثمن ، و أجلّ من كلّ خطر ) .
اين تعبيرات بلند و بالا ، همه دربارهء اهميّت اتحاد و الفت است ، همان چيزى كه قرآن بارها بر آن تأكيد كرده از جمله مىفرمايد : «
« وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً »
و همگى به ريسمان خدا ( - قرآن و اسلام ، و هرگونه وسيلهء وحدت ) چنگ زنيد و پراكنده نشويد و نعمت ( بزرگ ) خدا را بر خود ، به ياد آريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد و او ميان دلهاى شما ، الفت ايجاد كرد و به بركت نعمتش ، برادر شديد » . « 2 » و « 3 »
در ادامهء اين سخن با صراحت بيشترى مىفرمايد : « بدانيد شما بعد از هجرت ( به سوى اسلام ) به خوى اعراب باديهنشين ( قبل از اسلام ) بازگشتيد و بعد از دوستى و محبّت ( رشتهء الفت را گسستيد و ) به صورت گروههاى پراكنده درآمديد . از اسلام تنها به نامش قناعت كردهايد و از ايمان جز صورتى نمىشناسيد » ؛ ( و اعلموا أنّكم صرتم بعد الهجرة أعرابا ، و بعد الموالاة أحزابا . ما تتعلّقون من الإسلام إلّا باسمه ، و لا تعرفون من الإيمان إلّا رسمه ) .
امام در اين چند جمله نگرانى شديد خود را از وضع مسلمانان آن زمان ابراز مىدارد كه چگونه تعصّبات قبيلگى در ميان آنها به شدت آشكار شده بود ، همان چيزى كه پيامبر
هامش
( 1 ) . « كنف » به معناى حمايت و حفاظت و سايه و پناه است .
( 2 ) . آل عمران ، آيهء 103 .
( 3 ) . نمونههاى عينى اين فرمان قرآنى و تعليمات امام عليه السّلام را در اين خطبه با چشم خود در ايّام مشاهده كرديم . دشمنان اسلام و استعمارگران غرب نقشههاى خطرناكى براى كشورهاى اسلامى لبنان كشيده بودند كه آن را به وسيلهء عمّال نفوذى خود تحت سيطره قرار دهند ؛ هم فكر اسرائيل را از اين ناحيه آسوده كنند و هم سكويى باشد براى دست انداختن به ساير كشورهاى اسلامى ؛ ولى ملّت لبنان در يك روز تاريخى ( روز 26 محرم الحرام 1426 ) دست اتحاد به هم دادند و گردهمايى عظيم ميليونى به راه انداختند و با يك زبان ، بيزارى خود را از دشمنان ابراز داشتند و نقشههاى آنها را نقشبرآب كردند :« وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ »