پيشين و آينده عرضه داشته و مىدارد ، زيرا فرداى قيامت همه به آن نيازمندند ؛ در آن روز كه خدا آنچه را كه آفريده بازمىگرداند و آنچه را عطا كرده ، بازمىستاند و از همه نعمتهايش ( صاحبان نعمت را ) بازخواست مىكند ( كه با نعمتهاى او چه كردند ؟ ) » ؛ ( لم تبرح « 1 » عارضة نفسها على الأمم الماضين منكم و الغابرين ، « 2 » لحاجتهم إليها غدا ، إذا أعاد اللّه ما أبدى ، و أخذ ما أعطى ، و سأل عمّا أسدى « 3 » ) .
آرى تقوا همچون قصر زيبا ، باشكوه و آرامبخشى است كه همگان را به سوى خود فرا مىخواند و در برابر ديدگان همه انسانها بوده و خواهد بود و همهء كتب آسمانى و انبيا و اولياى الهى به سوى آن دعوت كردهاند . قرآن مجيد مىگويد : «
« وَ لَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ إِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ »
ما به كسانى كه پيش از شما كتاب آسمانى به آنها داده شده بود سفارش كرديم به شما نيز سفارش مىكنيم كه تقواى الهى پيشه كنيد » . « 4 »
امام عليه السّلام در سومين نكته مىفرمايد : « اما چه كم هستند كسانى كه تقوا را پذيرا شدند و حق آن را ادا كردند ( آرى ) آنها عددشان كم و شايسته توصيفى هستند كه خداوند ( در قرآن مجيد ) مىفرمايد : اندكى از بندگان من سپاسگزارند » ؛ ( فما أقلّ من قبلها ، و حملها حقّ حملها ! أولئك الأقلّون عددا ، و هم أهل صفة اللّه سبحانه إذ يقول :
« وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ »
« 5 » ) .
امّا چرا تقوا با آن همه اهميّتى كه دارد طالبانش كم است ؟ پاسخ اين سؤال چندان
هامش
( 1 ) . « لم تبرح » از ريشهء « برح » به معناى دور شدن و كنار رفتن گرفته شده و هنگامى كه با كلمه نفى همراه مىشود ، معناى اثبات را مىرساند .
( 2 ) . « غابرين » جمع « غابر » از غبور ، بر وزن « عبور » گرفته شده كه به معناى باقى ماندن چيزى است ، بنابراين « غابرين » يعنى بازماندگان .
( 3 ) . « اسدى » از ريشهء « سدى » بر وزن « عبا » به معناى نيكى كردن گرفته شده است .
( 4 ) . نساء ، آيهء 131 .
( 5 ) . سبأ ، آيهء 13 .